Ten noorden van Pattaya ligt een stukje nog bijna ongerept strand, het ziet eruit zoals het misschien vroeger wel overal zo was.(Naklua beach) Leen had andere dingen te doen (zoals een goede toiletpot uitzoeken voor de badkamer) samen met Jorrit. Ik werd meegevraagd met P&C en F.C. naar the sanctuary of truth. Eerst gingen we dus gezellig met z’n vijven lunchen aan dat stukje strand waarvandaan we zo in de verte konden uitzien op deze toch wel heel bijzondere tempel. Het was enig zoeken door een wirwar van straatjes, het straatbeeld is telkens anders doordat er zoveel mobiele winkeltjes zijn dat het soms moeilijk te herkennen is. Uiteindelijk kwamen we toch in de goede soi terecht (soi = zijstraat). Voor de toeristen stonden er eerst twee olifanten om bananen te bedelen. Verder was er ook nog een soort amateuristische dolfijnenshow (de dolfijnen hielden het geschreeuw door de luidsprekers ook voor wat het was en sloegen- net als wij- daarvoor op de vlucht). Een kleine pony bracht ons in een soort koetsje 50 meter verderop. Toch als je al die poespas negeert was het toch de moeite waard. De tempel is helemaal van hout gemaakt (teak) en oude kunstvoorwerpen zijn er in verwerkt. Een rijke Japanner kocht begin jaren tachtig 2 rai grond en nam vele houtbewerkers in dienst. De tempel is 105 meter hoog en er word nog dagelijks aan gewerkt (zoals de Sacra familia in Barecelona?). Op borden stond in het Thai en het Engels het een en ander uitgelegd. Soms vond ik de teksten een beetje belerend en voelde ik me bijna schuldig “een westerling” te zijn. Een soort opgeheven vingertje zeg maar, het oosterse religieuze afgezet tegen het westerse materialisme. Er waren ook opschriften waar ik me wel in kon vinden zoals de onvoorwaardelijke liefde die ouders kenmerkt ten opzichte van hun kinderschare. Het snij en beitelwerk was fascinerend. Er waren elementen in het plafond die me deden denken aan een schildering van Dahli in zijn museum in Spanje (puur associatief). De pilaren gemaakt van houten bomen met een doorsnee en hoogte die ik nog maar zelden gezien heb. De binnenkant was net zo indrukwekkend als de buitenkant. Vooral Frans die zich thuis in Zierikzee o.a. bezig houdt met restauratie van een houten schip, kon er geen genoeg van krijgen. Om een indruk te krijgen van de tempel, zie de foto’s.
In Pattaya stad was afgelopen week het verkeer ontregeld omdat er een pyton van 2,5 meter de weg over kroop en zich onder een songtaeo kronkelde om daar een tukkie te doen.
Gisteren met F en C wat wezen winkelen, lunchen bij frizzles, heerlijk gezonde salade en fruit, we gingen om een bril voor Frans te laten maken, bleek de mijne al klaar te zijn. De opticiens hier leveren topkwaliteit, hebben leuke moderne monturen en voor een prijs waarbij je denkt; ach doe mij nog maar een bril.
Het was een gezellige drukte afgelopen dinsdag, we zaten met een grote groep “farangs” in het visrestaurant van Ban Saray, wat bijkletsen en afspraken maken voor de komende tijd.
Vanmorgen na mijn dagelijkse baantjes in het zwembad even opgedroogd in het zonnetje (echt niet veel langer dan 20 minuten) terwijl het bewolkt leek, ben ik toch heel licht verbrand.
Maar toch maar bij het 5de level terug gekeerd naar veilige oorden..
( en een heerlijk koud biertje !!)
Twee weken zitten we hier nu alweer. Inmiddels hebben we onze draai gevonden.
Leen heeft opnieuw boven de tweehonderd gegooid met bowlen en dus staat hij a.s. vrijdag weer in de krant (Pattaya mail). Alles is inmiddels gestabiliseerd tot “normaal”. Zaten we vorig jaar aan het strand te dineren waren we verbaasd als er een olifantje kwam die zijn eigen bananen verkocht om op te eten.
Nu is het meer van: Oh, daar heb je die olifant ook weer. (maar het blijft toch leuk). Zoals het ook leuk is om met nieuwe buren de omgeving te verkennen en ze wegwijs te maken.
Of met kennissen van voorafgaande jaren even over de nachtmarkt te struinen, een nieuw eettentje te ontdekken. Zo zaten we gisteren met z’n vieren ( met U&P) bij een vriendin van P. te eten, speciaal voor ons werd een gitarist opgetrommeld. Kon die jongen toch mooi zingen, hebben Leen en ik daar even midden in die zaak de dans der liefde (Rumba) gedemonstreerd. Het personeel enthousiast dat er eindelijk iemand danste.
Kun je je voorstellen, een open zaak aan de straat, heel groot, met 4 gasten, twee staan te schuifelen terwijl er tegelijkertijd op een megagroot doek een film zonder geluid wordt gedraaid en verder voorbij razende auto’s. De Thai houden vooral van veel en hard geluid, zijn gek van Karaoke. Normaal gesproken is het hier ‘s-avonds redelijk rustig (op af en toe razende motoren na).
Echter het geval wil dat er vandaag –notabene op maandagavond- een bruiloft wordt gevierd ergens verderop, nou dat zal de hele omgeving weten ook. Karaoke tot diep in de nacht met onverdraaglijke decibellen. Wel wat sneu voor F en C, die nog maar kort geleden zijn gearriveerd, last hebben van een jetlag en opspelende darmen en nu ook nog uit hun slaap worden gehouden.
Overdag even bijdutten valt ook niet mee, want hier en daar wordt er een appartement volledig gestript om daarna vernieuwd te worden en dat maakt ook lawaai.
Het leuke eraan is dat Leen en ik sommige Thaise woordjes gaan herkennen, zelfs door de luidsprekers.
lunch van Leen
js
Thailand rouwt nog om de zus van de koning die een aantal weken geleden overleden is. Niet iedereen houdt zich daaraan maar toch lopen er aardig wat mensen in het zwart, vooral op de bowling. Ook zie je hier en daar een mega foto van haar omlijst met zijden zwart en witte strikken.
Maandag was de volgende leaguedag voor Leen. De teamcaptain had zijn sportprijzen van verleden jaar voor hem bewaard. Een beker en een wandbord met afbeeldingen van de koning en zijn eega met daarop de vermelding High series scratch league men en zijn naam: LEEN. Hij was ape-trots natuurlijk, mijn kampioen was hij al lang.
Verder kabbelt ons leventje voort. Een strandwandeling in het weekend, een drankje op ons “hoekje”, hier en daar een bezoekje, even naar het zwembad, winkelen kost een ruim dagdeel en bowlen vult twee hele dagen. Ik heb al wel flink wat gewandeld, maar aan een boek lezen ben ik nog niet toegekomen.
Net als in Nederland hebben we hier al met al toch aardig wat sociale contacten die weer even onderhouden moeten worden. Leen is langzaam aan begonnen met hier en daar wat te helpen en wat technische verbeteringen aan te brengen, kleine reparaties in ons “eigen” appartement.
Het is wat drukker dan verleden jaar, als ik nu naar het zwembad ga kom ik elke keer wel iemand tegen waar wat mee moet worden bijgebabbeld.
Het hoofd van de huishouding heeft mij weer blij gemaakt door een bloemstukje voor mijn deur te zetten. Ik heb mijn twee “adoptie”leerlingen gesproken, ze hebben nu fulltime privéles en gaan eerstdaags weer naar de “Engelse” school. Ze maken het zo te zien goed en dat doet me deugd.
Het lijkt decadent, maar de meeste avonden eten we buiten de deur. Gelukkig zijn er dichtbij wat meer westers georiënteerde restaurantjes bijgekomen, zelfs op het strand heb ik afgelopen week not spicy kunnen eten.
Het is niet zo duur en vooral gezellig om met vrienden zo de avond door te brengen en daarna nog even een drankje bij ons op het (immens grote) balkon met het geruis van de zee op de achtergrond en uitzicht op de lichtjes van de zee. We hebben tot nu toe slechts 1 keer thuis gegeten (in de magnetron eten opgewarmd zeg maar). Echt koken heb ik nog niet gedaan, maar het ontbijt en de lunch doen we wel zelf, ik zet koffie met de hand want een redelijk koffiezetapparaat is niet te vinden.
Vanmorgen ben ik met Ute naar het dorp gewandeld ze had een massageafspraak gemaakt voor ons beiden. Ik vond het wel een prettige massage, maar de entourage was behoorlijk vies, er sprong een stel katten tussendoor, liepen honden in de “salon”, zo lig ik niet echt relaxed dus. Maar goed voor die prijs kun je vier keer, vergeleken met healthland. Ik heb echter een andere salon ontdekt die veel schoner is, redelijk op loopafstand, dat gaan we volgende week maar eens proberen.
Leen tuft op zijn brommertje naar JJ,( die twee zijn inmiddels dikke maatjes) en van de week reed hij met wapperende haren door het dorp naar de plaatselijke kapper die hem ook nog even en passant letterlijk het mes op de keel zette, om hem te scheren.
js
Kent U het nog van vroeger… hoe onthoud je nu wat eerste kwartier is en wat het laatste kwartier.
In het Frans werd het duidelijk…Dernier…de Bolle kant aan de linkerkant is dus laatste kwartier.
Premier…de bolle kant aan de rechterkant dus het eerste kwartier.
Maar hoe doen de Fransen dat nu in Azie???
Daar ligt de maan als een soepkom in het eerste kwartier en als een valhelm in het laatste kwartier.
Kijk als je gaat liggen klopt het weer !!! Nu weet ik waarom zoveel Europianen vallen voor Azie.
Zonder dollen …wie heeft de echte verklaring voor dit fenomeen? LS
Enkele spulletjes hadden we opgeslagen bij JJ en LL. Daarin zat ook nog de bowlingtas van Leen met inhoud. Vandaag is vrijdag, de dag dat de huisleague speelt. Wij dus met openbaar vervoer naar Pattaya bowling. De heenweg nam een uur in beslag, de terugweg ruim anderhalf uur. Volgepakt in de songtau tussen de straatverkopers, schoolkinderen en kantoormensen, als sardientjes in een blikje met luchtgaatjes.
Er was weinig veranderd op de bowling. De meeste spelers waren er nog en ze herkenden ons ook direct, waren aangenaam verrast. Leen kon meteen meegooien en zijn bowlingpas lag al klaar voor dit jaar, ze gebruiken hier de boeddhistische jaartelling, de pas is dus geldig tot 31-12-2551.(lees 2008)
Sommigen vroegen zelfs nog of Michel er ook was en mee wilde spelen.
Leen moest nog even wennen aan de banen en de condities, het wilde nog niet erg vlotten. Maar hij krijgt nog kansen genoeg want vanaf nu is het 2x per week naar de bowling, op maandag en vrijdag.
JS
Nadat we flink hadden uitgeslapen zaten we in de namiddag alweer aan het strand onder de parasols met LL en een vriend te discussiëren over de zin van het leven. LL bracht ons op de hoogte van de laatste roddels en nieuwtjes.
Ban Amphur is binnen een jaar alweer veranderd. Er zijn meer kleine Thaise restaurantjes bijgekomen, het wandelpad langs de zee is verlengd. Het was leuk om te zien dat verschillende werknemers van ons compound ons echt herkenden of naar ons toekwamen om te begroeten. ‘S-avonds zaten we met z’n tweetjes in een groot, maar verder leeg,locaal restaurant een bak soep met zeewier op te slurpen in het gezelschap van minstens zes honden. Dat hadden we snel gezien. Weer thuis liet ik vanaf ons balkon een papiertje aan een touwtje naar de benedenverdieping vieren (bij wijze van “luchtpost”) en hebben we de avond dus afgesloten bij de benedenburen, die nu in het appartement verblijven waar wij vorig jaar zaten.
Vandaag hebben we vrienden van vorig jaar begroet, eerst vanmorgen onze lieve Ute uit Duitsland, die vorig jaar haar beiden ogen tegelijkertijd hier liet opereren. Nu, na een jaar kan ze zeggen dat het allemaal is goedgekomen. We hebben weer in een Songtau gezeten om zo’n 20 kilometer verderop wat boodschappen in te slaan. Dat ging deze keer redelijk vlot allemaal.
Ons appartement voelt vertrouwd aan er staan nog spulletjes in die we vorig jaar hebben achtergelaten en het uitzicht is eigenlijk nog mooier. Op het balkon staan kunststukken uit een oude tempel en aan de muur hangt kunst van een bekende Chinese kunstenaar, volgens JJ ter waarde van nog een appartement. Allemaal heel sfeervol dus. Er zijn nog wel wat kleine mankementjes maar dat zal Leen wel snel verholpen hebben.
Als je langs het strand kijkt richting Sattahip (helaas kun je er net niet te voet komen, of je moet een stukje willen zwemmen) is er bovenop een rotspartij een nieuw restaurant gebouwd. Prachtig over zee uitkijkend met terrassen. Le Lapin. Daar hebben we vanavond gegeten met Loran en Ron (onze Amerikaanse vrienden). Trouwens dan is Ban Amphur weer klein want we liepen ook weer tegen JJ and LL enz. op. Het eten was redelijk, het uitzicht geweldig en een heldere hemel vol met sterren, zonder maan.
Maar wat ik het mooiste vond deze keer waren de toiletten. 1 voor de heren en 2 voor de dames. De damestoiletten bestonden uit: 2 deuren; 1 voor de echte dames en 1 voor de Katoey”s (de ladie-boys) met zowel een urinoir als een toiletpot zodat ze een keuze hebben, afhankelijk van het stadium waarin ze al zijn omgebouwd. Verder stond de toiletpot op een tegel in een soort vijvertje, zodat de visjes tussen mijn tenen doorzwommen terwijl ik zat te plassen. En ik had echt alleen maar sodawater gedronken! JS