Elke avond zo rond half zeven als het begint te schemeren kruipen uit de spleten en gaatjes van de dakspanten boven ons één voor één de vleermuizen, je kunt er de klok op gelijk zetten, ze gaan op zoek naar voedsel.
Ze vliegen rakelings langs het balkon, maar nooit erop. Het zijn er wel veertig. Dan weet ik dat het binnen een half uurtje donker zal zijn.
Gisteravond was het echt stikdonker. De elektriciteit viel weg, eerst bij een paar huizen, natuurlijk ook bij ons, begon alles te knipperen en op halve kracht, daarna viel alles weg, ook de lichten bij het zwembad en later zelfs op de boulevard. Wij hadden nog kaarsjes en eigenlijk was dat best romantisch, enkel kaarslicht en de volle maan die toch de zee verlichtte.

Hoe brengen jullie de dag door vragen ze me wel eens; ach, de tijd vliegt, wel in een heerlijk relaxed tempo er is maar zelden een situatie die haast vergt. We worden gewekt door het irritante stemmetje in de telefoon van Leen: It’s time to get up it’s eight thirty (en als we blijven liggen gaat ze verder met: it’s eight thirty one). Dus staan we op, want geheid dat er binnen een half uur wel iemand belt met een vraag om wat te gaan/moeten doen.(meestal voor Leen).

Leen zet thee, ik maak ontbijt, douchen, afwassen, koffie, krantje lezen, computer checken op mail. Soms ook ga ik eerst een paar rondjes therapie doen of zwemmen in het zwembad, voor je het weet is het tijd om te lunchen (een enkele keer aan de straat, dan weer op het strand). Boodschappen moeten worden gedaan en dat kost vaak toch wel een dagdeel. Ik doe wat huishouden en schrijfwerk of ik pak een boek (inmiddels heb ik er weer een paar uitgelezen). Leen assisteert, adviseert, drinkt een biertje of whisky met een vriend.

De avonden brengen we afwisselend door, soms uit eten met meerdere mensen, soms gezellig met z’n tweetjes, ik kook zo af en toe zelf en dat vinden we dan ook allebei heel goed, hoewel het Thaise eten me steeds beter begint te smaken, straks ga ik het nog missen. Gisteren zijn we opgehaald door Ridge, een Amerikaanse bowlingmaat van Leen, en daarna zijn we met z’n viertjes naar zijn huis gegaan. Zijn Thaise vrouw leidde ons rond in hun huis en we dronken nog een biertje bij hun stamcafé, in de open lucht natuurlijk, in een tuintje met een tent als luifel en simpele houten banken aan een grote boerentafel. Zo ontdekten we dat verderop in Ban Talay aan de andere kant van de Sukhumvit ook hele leefgemeenschappen zich uitbreiden, straatjes vol met loslopende honden, hutjes en/of kapitale villa’s, alles door elkaar. Maar nog steeds met voldoende ruimte om je heen. Elke dag ontdek ik of leer ik wel wat.

We krijgen ook steeds meer zicht op hoe de maatschappij hier in elkaar zit. Nu vallen wij omdat we blank zijn (en dus in de ogen van de Thai ook rijk, anders zou je hier niet zijn) toch al buiten hun rangorde/lagensysteem, maar het zit ingewikkeld in elkaar. Laatst sprak ik met een jonge Friezin die hier getrouwd is met een Thai, die me ook nog eens gedetailleerd kon vertellen hoe de dingen hier in elkaar steken, je kunt je er over verbazen, maar aan de andere kant zit er ook wel weer een logica in, het is in ieder geval wel duidelijk (als je tenminste snapt hoe het werkt). Deze Miriam vond het, net als ik, heel lekker om weer eens met een Nederlandse over haar vakgebied van gedachten te wisselen, we kwamen op het onderwerp Taal. Zij geeft les aan mijn leerlingetjes van verleden jaar (homeschool). Het volgend seizoen ga ik bij haar op Thaise les, dat zal veel van mijn tijd gaan vragen dan.

Maar tot nu toe verveel ik me niets en om iedereen gerust te stellen: Met Leen ging het al goed en met mij gaat het nu veel beter dan vorig jaar (ik mis wel mijn kinderen en er zijn momenten dat ik vind dat ik eigenlijk bij hen hoor te zijn, maar ben dankbaar voor het bestaan van Skype). Over mijn insulinegebruik: het is hier heel moeilijk voor mij om het goed ingesteld te krijgen, maar volledige hypo’s heb ik niet gehad, ik voel het goed aankomen, soms is mijn spiegel erg hoog, het fluctueert, maar dramatisch is het ook weer niet, dus niemand hoeft zich hier zorgen over te maken, ik heb alles onder controle en ziek zijn we ook geen van tweeën geweest.

Als Leen na het ontwaken s’ochtends vroeg het balkon opstapt vraag ik soms: hoe is het weer buiten? Hij zegt dan met een grote smile: Ach het vriest een beetje, maar verder ziet het er aardig uit vandaag!

Otop staat voor echte handgemaakte artikelen uit Thailand. 1x per jaar is er (zo’n 12 km. vanaf Ban Amphur ) bij de Wat Yan (afkorting voor een tempel met een enorme lange naam) een grote Otopmarkt  waar allerlei streekproducten worden aangeboden. Van katoenen lappen tot bros gebakken  opgerolde wafeltjes enz. Een soort huishoudbeurs in de open lucht. 

 Samen met Loran en Coote heb ik er twee dagen doorgebracht. We kochten planten voor Coote’s nieuwe appartement (ze wonen nu recht tegenover ons) en voor de tuin van Loran (waar volgens mij echt niets meer bij kan). We verbaasden ons over de vele soorten, kleuren en vormen van orchideeën. Zelfs als je niets om bloemen geeft houd je daar nog de adem bij in. Ik leerde zijde spinnen, proefde vruchten die ik nog niet kende en kocht een handgemaakt hakmes zo perfect van vorm dat ik het ondanks dat het eigenlijk te zwaar is om mee naar Nederland te nemen, niet kon laten liggen.

Navy-beach.

Eindelijk kwam het ervan, we gingen met vier Golden Girls een middagje naar het strandje van Navy-beach. Je moet echt de weg weten om er te komen, de afstand is een kleine 15 km. maar toch is het, eenmaal daar aangekomen, een wereld van verschil.

Thaise houten ligstoeltjes onder de palmen, schoon water, onder een afdakje genieten van typische Thaise visgerechtjes, very spicey soup, maar oh zo heerlijk en dan de rust en het schone water. De weg er naar toe is al een beschrijving waard en niet te vergeten de rijstijl van Loran door de bergen met haar oude truck waar de honden ook vaak in meerijden, een soort hondehok  op wielen dus, maar daar klagen we niet over want zonder haar zouden we er niet komen. Met de ramen open waait de bergwind de luchtjes wel uit onze neusgaten en de krullen uit ons haar. Een heerlijke middag dus.

Intussen zijn P&C verhuisd naar Somprasong en hebben we twee keer mee kunnen genieten van de house-warming. De eerste avond had Coote zelf gekookt (zalig, toch wel lekker, een vriendin met een Italiaanse achtergrond) en de tweede avond een aangeklede borrel met Thaise hapjes (handgemaakt door de masseuse, die dit dan weer maakt als bijverdienste). Leen heeft Piet geholpen met de aanschaf en het installeren van een schotel, een geluidssysteem, tv, dvd etc. Leen vindt het ook leuk om dan te adviseren en tegelijkertijd te ontdekken wat er allemaal wel of niet mogelijk is hier in dit Aziatische land. Zodoende hebben we ‘s-avonds met z’n allen (internationaal gezelschap) kunnen genieten van Andrea Bocelli en de BeeG’s.

Zo hebben we ook kennis gemaakt met een jongeman uit Denemarken die hier een klein commercieel radiostation heeft.(Mijn vriendin Loran spreekt voor hem de Engelstalige commercials in). Hij werkt met Dalet-apparatuur en dat is Leen wel bekend. Hij nodigde Leen uit om te komen kijken en zijn vakkundig oordeel te geven en misschien nog wat adviezen. Dat is koren op zijn molentje natuurlijk.

Piet en Coote vertrekken a.s. zondag, eerst naar Bangkok, waar haar Thaise zusje woont en daarna naar Nederland. De laatste dagen schijnt de zon volop en is het eindelijk echt strandweer. Wij zijn in de gelukkige omstandigheid dat we binnen een tel op het strand zijn en daarom hebben Coote en ik ook inmiddels twee middagen een paar uurtjes daar doorgebracht, met een boek en een glaasje witte wijn onder handbereik, dan lijkt het pas echt vakantie, helemaal als we de dag dan ook nog eens afsluiten met een dinertje in een (voor hier luxe) restaurantje.

http://pattayapeopleradio.com

24 uur radio met 1 pc , soundcraft tafeltje en een fm zender.

 We merkten het al de hele week, vaak werd er vuurwerk afgestoken en een dag van tevoren moesten er ook heel wat geesten verjaagd worden (de hele dag en nacht door een geknal van heb ik jou daar.) Sommige winkeltjes gingen dicht, meer bussen vol Thaise toeristen richting stad, in de winkels de typische attributen voor het Chinese Nieuwjaar, zoals allerlei stalletjes met alleen maar vuurwerk in de verkoop en dan de vrolijke zakjes met Tangarines (een heel klein soort oranje mandarijn-appeltjes) met hun groene takjes die -net als de oliebollen bij ons- er bij horen).Het was Chinees Nieuwjaar. Verleden jaar was Leen er bij toeval in terecht gekomen en deze keer wilden we samen de drakenoptocht gaan bekijken. Eerst hadden we nog het voornemen om het in Bangkok te gaan vieren met Loran en Ron, maar dat is er niet van gekomen.(Gelukkig dus achteraf).  Dan maar in Pattaya. Leen belde de krant om te vragen waar en wanneer de festiviteiten waren. Om 6 uur zou het beginnen op 2 locaties. Coote wilde ook graag van de partij zijn, dus met z’n drietjes op pad! Ter plekke aangekomen werd ons verteld dat er geen festiviteiten zouden zijn (nog steeds i.v.m. de rouwperiode van de zus van de koning). Next year, next year. Waarop Coote antwoordde: oke, w’ll come back!

Daarom zijn we naar Sea Falcon aan het strand gereden, waar F. en C. en Piet al waren. Ook Lela en consorten waren er, dus het werd bijna een Nederlandse happening i.p.v. een Chinese.

De eigenaar van Sea Falcon herkent zijn vaste klantjes en probeert van de maaltijd een vrolijke gebeurtenis te maken door zijn hoed op te zetten en te goochelen met de Irish koffie en het dessert.

Soms maak ik een soort planning voor de dag als ik ‘s’ochtends opsta. Zelden komt er wat van. Het loopt meestal anders.

Zo zie je een dag geen bekende, zo zit het balkon plotseling vol en drinken we knus gezellig op z’n Hollands een bakkie koffie met een glas naam (water). Mensen vertrekken (vandaag N. en G.) en anderen komen. JJ en LL hebben hun zus en echtgenoot op bezoek  enz.