


Gisteren zijn Annie en John uit Souburg in Bangkok aangekomen. We gaan de komende dagen een rondreis maken langs de verschillende toeristische attracties. Over een paar dagen zijn we weer terug in Ban Amphur en kan de Weblog weer verder worden gevuld. Dit bericht komt tot stand in een hotel aan de River Kwai. Een vreselijk trage verbinding…maar als je dit leest heeft de verbinidng toch alles keurig op de weblog kunnen zetten.
Donderdag: De Nederlandse vereniging organiseerde een filmavondje voor ons Nederlanders. De film Alles is liefde. Omdat het een tamelijk recente film is en wij hem nog niet gezien hadden zijn we er samen met Jorrit en Lela naar toe geweest. Er was een scherm opgehangen bij View Talay (een condotel) in Jomtien, in de buitenlucht naast het zwembad. Het publiek bestond voornamelijk uit 60plussers maar dat is nu eenmaal de leeftijdsgroep die hier voornamelijk verblijft. Hoewel ik me een beetje voelde alsof ik in een bejaardenhuis zat tijdens het avond-entertainment-uurtje.
Het verhaal van de film hoef ik natuurlijk niet te vertellen, toch werd ik nog verrast, ik hoorde namelijk plotseling mijn nichtje Jaqueline Govaert zingen:” Everybody needs a little sunshine”. Ik wist wel dat de Zeeuwse band Bloff aan de film (qua muziek) heeft meegewerkt, maar van Krezip wist ik het niet. Werd het toch nog gezellig.
Vrijdag: Leen is de laatste keer op vrijdag wezen bowlen en ik ging met Loran, Lela en een Noorman genaamd Onen, een amateurfotograaf- naar het Mercy centre, dat was voorlopig voor mij de laatste keer daar. We hadden chocoladecake voor de kinderen gebracht omdat Loran haar verjaardag op die manier wat extra glans wilde geven. De kinderen kennen me nu en alles verloopt dan heel natuurlijk, ze klimmen in me, we spelen, ballen, zingen, knuffelen en ik geef de allerkleinsten eten. Naam (de baby) was al weer gegroeid, ik zou haar zo mee naar huis willen nemen. Onen kon niet geloven dat ik geen “oma” ben en bleef maar foto’s schieten. We hadden slingers opgehangen voor Loran, de kinderen zeiden een “gebedje” voor haar (kan nooit kwaad zei ze) en zongen Happy Birthday op zijn Thais. Leuke middag.Zaterdag hebben we Loran’s verjaardag echt gevierd, met een superdeluxe dinertje in Royal Cliff Beach een superdeluxe resort met een 5 sterrenrestaurant, voor een indruk moet je echt even op de fotoside kijken.
Het eten en de begeleidende wijnen waren exquis. Zoals een starter van ganzenlever etc. zoiets verwachtte ik hier niet. De stadsschuur in Goes is er echt niets bij vergeleken. Het personeel dat nog (nostalgisch) je stoel aanschuift, je servet uitvouwt, de hele avond je glas voorziet van uitstekende wijn en naar believen water.
Een vleugel werd zacht als achtergrondmuziek bespeeld, de gerechten gingen schuil onder enorme afdekstolpen, het tafellaken was versierd met happy birthday Loran, kortom we hebben genoten. Een klein gezelschapje, we waren met 7 personen. Heel intiem dus.
J.S.
aan tafel !!
een een uur later !!
Nog een paar weken ons avond uitzicht.