Nog even op bezoek bij opa in Amersfoort.
Op eens een luid glasgerinkel en twee Marokkaanse jonge jongens op de fiets verdwenen met de GPS navigator uit de auto.
Tja…dat werd dus terugrijden naar Zeeland …en weer op de borden letten.
Ik mis nu al de aardige stem van mijn “Miep”.
Is er nu echt hier in Nederland geen respect meer voor ” mijn en dijn “….blijkbaar !
Deze laatste weken zijn we hoofdzakelijk bezig geweest met gedag zeggen van familie, vrienden en kennissen. Steeds was het die laatste keer (voor we op reis gaan). Zo gingen we nog even naar de verjaardag van tante Nel (98), afscheid van de warmwatergroep op dinsdag en donderdag, Leen de laatste keer bowlen, de laatste dansles, nog een drankje bij de buren en zondag naar Amersfoort als vader 84 jaar oud wordt.
De laatste 2 dagen zullen we gebruiken om het huis in goede voorbereiding achter te laten en gaan we de koffers pakken. Ik sluit mijn computer af en hoop in Thailand snel een goede verbinding te hebben, zodat we vanaf de andere kant van de wereld kunnen doorgaan met onze site.
Menigeen vroeg me; vind je het nu niet spannend? Eigenlijk niet. Het is wel een vreemde gedachte. om een half jaar niet te gaan zwemmen,dansen, leven, in de vertrouwde omgeving. De kinderen lang niet te zien en al die anderen die een onderdeel uitmaken van ons bestaan.
En ook: Wat zal je het meeste missen? We dachten gelijk aan iets eetbaars. De tijd zal het leren. Maar veel anders dan op vakantie gaan, voelt het niet.
Wel ben ik nieuwsgierig naar de dingen die komen gaan, of we een huis naar ons zin kunnen vinden, naar de kennissen die we daar al hebben, leuk om ze terug te zien. Hoe ons dagelijks leven zich daar zal vormgeven. Of we aansluiting kunnen vinden met de Thai zelf. Naar de lampionnetjes die opgelaten worden met nieuwjaar, naar het nieuwe vliegveld van Bangkok, hoe mijn broer het maakt op Koh Samui, zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar vooral benieuwd ben ik en dat vind ik wel spannend; hoe Michel het gaat redden om alleen naar ons toe te komen.
Maar voor het zover is hebben wij ons vast al gesetteld en onze belevenissen via het world wide web aan jullie gemaild.
Vanaf nu ben ik dus niet meer bereikbaar via de computer en komt het volgende bericht niet uit Zeeland maar uit Thailand.
Tot dan!
Jeannette
Niet gesnoeid
Het weer in Kloetinge helpt mee om onze voorbereidingen goed te laten verlopen. Het zonnetje schijnt, dus de buitenboel kan worden aangepakt. Planten (zoveel hebben we er nu niet meer) kunnen worden gesnoeid, het huis is verleden week aan de buitenzijde helemaal geschilderd, de ramen kunnen nu worden schoongemaakt, potten en stoelen naar binnen, voordat de regentijd hier losbarst.
In Koh Samui is het nu zwaar regentijd. Mijn broer SimonJan belde, dat de weg waaraan hij woont vol met kuilen en modder zit. Als wij volgende maand gaan zal dat niet veel anders zijn, alhoewel de regio’s nogal verschillen, we zullen zien.
Eigenlijk is dit praatje meer om uit te proberen of ik ook aan de weblog kan werken. Veel heb ik dus niet te melden, alleen dat we nu wel wat drukker worden, vooral met gezellige dingen, zoals nog wat vrienden en familiebezoeken afleggen over en weer. En goed plannen, de laatste dansles, de laatste therapie, voor Leen nog even naar de tandarts enz.
We leven er dus echt naar toe. De volgende web heb ik hopelijk meer te melden. Dit was Jeannette.
Naar Amsterdam om de visa,s voor Thailand aan te vragen. Jos Broeke gaf windkracht 7 af…dus we dachten lange files veel wegwerkzaamheden…waarom niet een bijdrage leveren om het file leed tegen te gaan … m.a.w. Met de trein naar Amsterdam.
Na een kwartier in de trein…( hij vertrok precies op tijd vanuit Goes !!!) werd al duidelijk dat we niet rechtstreeks naar Amsterdam zouden reizen. Eerst in Rotterdam eruit ..Er reden geen treinen tussen Rotterdam en Den Haag. En toen we eindelijk in Utrecht aan kwamen ook daar nog eens een trein naar Amsterdam Centraal zoeken. Na bijna 3 uur in de trein waren we op het Centraal Station Amsterdam.
Met de tram naar het Thaise consulaat en nu in het bezit van alle visa en papieren die ons straks toegang geven tot een lang verblijf in Thailand.
Lekker wandelend door Amsterdam en je een weg banen door de vliegende ratten.
Maar toen weer terug met de trein…..
Tot Roosendaal ging alles redelijk voorspoedig…. maar 10 minuten vertraging. Maar de volgende trein naar Vlissingen zat al vol en daar kwamen nog eens een paar honderd mensen bij die uit de internationale trein naar Brussel kwamen.
Je ziet wel eens beelden van Japan !!! Maar ook in Nederland komt dit voor.
We besloten om maar een trein te wachten… Dus een half uur wachten en proberen de volgende trein naar Vlissingen binnen te komen. Ook deze trein was helemaal vol..maar in de eerste klas was nog een plekje vrij. Toen kregen we te horen dat de intercity …een stoptrein zou zijn naar Vlissingen. Prima …kan er ook nog wel bij. In ieder geval bereikten we Goes na ruim 3 uur treinen.
Maar de visa,s hebben we …en daar ging het om.
Toch …de volgende keer maar weer met de auto !!!
Heeft U vanmorgen ook weer zoveel spinnenwerk vernietigd.
Ik wel..vooral toen ik niets vermoedend midden met mijn gezicht in een web liep.
Neem tegenwoordig ruim de tijd om een nieuw paspoort te krijgen. Gistermiddag naar de fotograaf in Goes voor nieuwe pasfoto,s. De jongeman in de winkel vertelde met trots dat er heel weinig mensen terug werden gestuurd !!!
Dus vol vertrouwen naar het stadskantoor voor nieuwe paspoorten. … Beide pasfotos werden afgekeurd.
