Hoewel ik geen plannen in die richting had kwam ik op Kerstavond toch weer bij de Thaise Catholic Church terecht. Leen ging met Nico uit eten en wij vrouwen gingen dus naar de nachtmis. Het was overvol met kerkgangers vanuit allerlei windstreken. Ik heb er meer van genoten dan vorig jaar, vooral van de Filippijnse zanggroep en hun muziek. Dat doet mij persoonlijk meer dan de liturgie. Buiten op het terrein werd tegelijkertijd een kerstspel opgevoerd en een cristmasfair gehouden. Met eetstalletjes en een Kerstman die met je op de foto wilde, ho…ho..ho! Ik blijf me verbazen over de manier waarop de Thai inhoud geven aan de kerstviering, een mengeling van attributen, liedjes, gewoonten, normen overgenomen uit verschillende culturen met veel Amerikaanse invloeden. Ik vind het komisch als ik een Aziatisch koortje hoor zingen dat het zo prettig is om met een arrenslee in de sneeuw te rijden.
De Kerstdagen zelf waren wat grijs, geen zonnetje aan de hemel, wat wij tot nu toe nog niet hebben meegemaakt dit jaar. Maar de avonden blijven dan toch heerlijk zwoel. Ons alternatief kerstdiner was in een lokaal openlucht restaurant, samen met N en G (van beneden) en zus J. Gezellig met z’n vijven, ons eigen eten aan tafel garen op een houtskoolvuurtje met daarop een soort bol deksel met gaatjes waarop je vlees en vis kon leggen, daaromheen een ring met bouillon om de groente in te dopen.
De (Bhoedistische) Thai kennen Kerst eigenlijk niet. Daarom was alles gewoon open, kreeg ik bijv. gewoon post bezorgd en was er markt, de bank was open, net als alle andere dagen. Er werd ook rondom ons doorgewerkt aan verbouwingen van de appartementen, terwijl ik had verwacht dat die herrie dan misschien voor een paar dagen zou stoppen, maar nee.
Zo ging Leen 2e Kerstdag dus gewoon de league bowlen en liep ik langs de Sukhumvit. Eerst heb ik heerlijk mijn rug laten masseren en daarna kwam ik bij een dorpskapster terecht. Waar ik een niknoi (klein stukje) van mijn haar heb laten knippen. Op zich een hele ervaring. Van kapsalon kun je eigenlijk niet spreken, het was meer een open garage, er stond een truck in, spiegel aan de wand en ik moest eerst twee poedels met strikjes in hun vacht wegjagen voor ik op de stoel kon gaan zitten. Om mijn haar eerst te wassen werd ik meegenomen naar de tuin waar ik in een ligstoel mocht plaatsnemen en ze vervolgens ijskoud water over mijn hoofd gooide. Het knippen ging goed en toen ze het droog blies werd de ventilator aangezet, weer een ervaring rijker.
De laatste Kerstavond brachten we door bij onze vrienden Ron en Loran, een gezellig groepje vrienden bij elkaar, met Kerst is dat bijna als een grote familie.
Met natuurlijk een super “Amerikaans” diner, Turkey, mashed potatoes, ham, salade en pompoentaart. De vier honden lieten zich de restjes ook goed smaken. Verder werden er al weer plannetjes gesmeed voor oudjaarsavond.
Veel valt er niet te melden, de afgelopen week was een “gewone” week. De week voor Kerst, maar geen last van Kerststress, want niets hoeft hier perse. De Thai krijgen steeds meer oog voor De Kerst, zo hebben we al een “Thaise” Kerstman gesignaleerd.
Vuurwerk is hier ook heel gewoon en wordt te pas en te onpas afgestoken, maar wel mooi sier vuurwerk. We hebben de afgelopen week al meer gezien dan dat we thuis met oud en nieuw zien.
Leen gooit met bowlen elke week wel boven de 200 en komt dan met een foto in de krant, dat is dus bijna ook al heel gewoon. Daarom meld ik dat verder maar niet meer. Maar als je het wekelijks wilt bijhouden, kijk dan zelf even in de krant. Gewoon de volgende link intypen en dan naar Sport gaan, kom je er gewoon vanzelf op. www.pattayamail.com
Ik zat op het strand wat bij te kletsen met een kennis en zag een schooltje vliegende vissen, blijf ik wel heel bijzonder vinden.
Met zij van beneden ben ik een dagje gaan shoppen, koffieleuten, lunchen, gewoon gezellig.
Zondag was het extreem rustig in de buurt, we hadden het zwembad voor ons alleen, we maakten een wandeling over de pier, die uit alleen maar rotsblokken bestaat, op zoek naar een geo-cache, die we dus niet konden vinden. Wel zagen we wat vissers en een “onderwater-jager” met een harpoen op zoek naar inktvissen of krabben, misschien.
We hebben onze privétaxi weer ingeschakeld en zijn naar de nightmarket geweest, waar ons stalletje met die overheerlijke sateetjes er gewoon nog stond.
We namen Thaise zoetigheidjes mee voor de bewakers, die echter vandaag door de timmermannen werden genuttigd.
Vandaag is de voordeur veranderd, met 5 man sterk kwamen ze timmeren, zagen, lakken enz. Leen had van tevoren een tekening/ontwerp gemaakt en ik moet zeggen het is mooi geworden.
En het zonnetje schijnt gewoon elke dag, maar ook dat vinden we al heel gewoon.
Inmiddels zijn we weer helemaal in ons ritme van het “gewone” leven hier. Alle bekenden zijn ontmoet en begroet.
We zijn naar de plaatselijke markt geweest, de bowling, de masseuse, de kapper enz.
Leen is gezellig druk met het nakijken van “bevriende” computers en ik doe een sudoku of lees, kook, sop, strijk, zwem en doe wat schrijf en tikwerk.
Tot nu toe doen we in de omgeving veel te voet, pakken af en toe een songtau of een taxi en soms krijgen we een lift.
Leen gaat trouw elke morgen met P. sporten en heel Baan Somprasong leeft mee, vraagt hoeveel kilo hij al kwijt is. Ik doe mijn best in het zwembad, maar dat zet nog geen zoden aan de dijk.
Soms eten we gezellig thuis op het balkon –een eenvoudige homemade maaltijd- een andere keer gaan we –vaak in gezelschap- ergens eten.
P. vierde zijn verjaardag beneden in de tuin, met een Thaise barbecue (=vis,garnalen enz) heel gezellig met een hoog “Holland” gehalte aan gasten.
Deze ochtend hadden we een American breakfast bij Loran en Ron en konden we ook genieten van een wandeling door hun prachtige tuin, vergezeld door de vier honden. 
De tuin staat vol prachtige waaiervormige palmen, jackfruitbomen, bananenbomen, oleanders en exotische bloemen waarvan ik de naam niet weet. Helaas liet de megagrote zwarte vlinder die om me heen dwarrelde zich niet fotograferen.
Gisteren zijn onze benedenburen G en N aangekomen op een bijna leeg vliegveld. De vluchten lijken zich te normaliseren.
Zaterdagavond was heel vredig, alleen we moesten ons eten (bijna) staand opeten. Alle Thai die in het (openlucht) restaurantje zaten, hadden een brandend kaarsje in de hand en gaven keer op keer een staande ovatie aan de koning waarvan beelden op een tv-scherm werden vertoond. Ze zongen in koor en het klonk lieflijk, zoals slaapliedjes klinken, teder en zacht. Er was ook nog iemand anders jarig, we werden getrakteerd op Thaise zoetigheid, fel gekleurd en plakkerig, het zou ons geluk brengen.
Geluk hadden we ook toen we vorige week naar de sterrenhemel keken.Twee ogen in een lachend Zwarte Piet gezicht keken naar ons, De maan was op pad om Venus te verduisteren, samen met de planeet Jupiter straalde een pokerface op ons neer. Een liggende sikkelvormige maan vormde de mond. Een dag later waren ze al van plaats veranderd. We hoorden dat deze stand slechts 1x per 50 jaar voorkomt, wij hebben dus naar een fenomeen gekeken zonder het te beseffen, een Venus-verduistering. De vorige was in 1924, de volgende keer zullen wij er zeker niet meer bij zijn, want dat zal rond het jaar 2032 zijn.
Hier krijg je spierpijn van !
Vandaag is het 5 december, thuis wordt er Sinterklaas gevierd, hier de verjaardag van de koning. De vliegvelden zijn ontruimd en er kunnen alweer mensen vertrekken vanaf Bangkok Suvarnabhumi. Wij zitten dichter bij het militair vliegveld Utapaya (daar vandaan vlogen de Amerikanen op Vietnam tijdens de Vietnam oorlog). Het heeft wel een aardige capaciteit, maar de afhandeling van bagage en passagiers is daar niet op afgestemd. Zieken, ouderen, noodgevallen hadden voorrang maar in de meeste gevallen moest je eerst een dag met de bus naar Phuket (dat is wel meer dan 1000 km. hier vandaan) en nog een overnachting plegen voordat je kon inchecken, in de hoop op een plekje naar huis. Er hebben toch heel wat mensen van verschillende nationaliteiten behoorlijk oponthoud gehad. Ik hoorde zelfs over een Engels echtpaar dat hier woont , ze hebben twee weken gereisd over land (met de Siberië- en de Mongolië-express, per trein dus) om hier te komen.
Echt bedreigend heeft het voor ons niet gevoeld. Hoewel ik moet zeggen dat ik nog niet de moed heb opgebracht om in mijn eentje boodschappen te gaan doen. We volgden het nieuws hoofdzakelijk via de Thaise t.v. De politieke situatie leeft trouwens niet onder alle lagen van de bevolking hier.
Mijn broer en zijn Thaise partner zijn afgelopen week hier geweest. Het is een behoorlijke trip, de heenreis was niet al te goed verlopen, ze waren er zelfs een beetje belabberd van, zijn een dagje langer gebleven dan de planning was. We hebben niet veel anders gedaan dan wat zitten, eten en drinken, een beetje bijkletsen en boodschappen waarvan hij niet weet waar hij ze in Isarn eventueel kan kopen. Helaas zijn op de terugreis zijn moeizaam aangeschafte verse broodjes gejat, zodat hij toch nog het door mij in zijn tas gestopte roggebrood uit Nederland zal moeten eten.
Bye Bye Brother…see you next time.
Het weer is aangenaam, er staat wel af en toe een stevige bries, die koelt het water van het zwembad af.
Leen is gaan bowlen en ik ben het huis aan het opruimen, handwasje doen, wat typen en wat lezen.
Ik kijk uit op het strand en het zwembad, maar heb geen behoefte me tussen de plaatselijke bevolking te mengen. Ik vermoed dat de meeste mensen vrij hebben vanwege de verjaardag van de koning. Zelfs het zwembad zit vol met vrolijke, etende, drinkende, luidruchtige mensen.
Luidsprekers schallen,(Het is moeilijk te herkennen of het om politieke leuzen gaat of om reclame voor sinaasappels).
Motorbike’s knallen. Veel lawaai dus overal. Thuis hebben we een buurjongen die de straat onveilig maakt (voor de kleintjes) met zijn brommertje, een paar keer per dag, maar geloof me, hij zou hier niet opvallen.
Maar ook geen vliegtuigen…
Veel mensen zitten hier vast en moeten minstens een week extra uittrekken om weg te kunnen…..als je geluk hebt.
Maar de zon gaat nog iedere avond onder.
