Vanmorgen heerlijk zitten te genieten van een kopje thee en een beschuitje met kaas. Zij van beneden zijn “even”een weekje naar Nederland geweest en hebben wat dingen meegenomen die hier niet te krijgen zijn zoals; lekkere kaas, bolletje beschuit, zuurkool en rookworst van de Hema. Gisteren met z’n tweetjes genoten van een kokosnoot (met een rietje) op het strandje voor de deur. Omdat het de laatste week veel regent is het ook minder druk op het strand dus hadden we het voor ons alleen. 
Vandaag staat Leen in de krant vanwege de hoge score verleden week, dus ik moet een krantje gaan kopen en verder staat vanmiddag de bowling op het programma ….en dan is het alweer weekend.
Elke avond vertelt de weerman van het bvn –journaal ons dat we voor het weer niet naar Nederland terug hoeven te komen omdat het saai en grijs is. Hier was het deze week echter ook bewolkt, maar wel warm. We hadden het goed getimed, dinsdag was de mooiste dag van de week en hebben we een vakantiedag opgenomen, met z’n vieren naar navy-beach. Lekker geluierd, gelezen, geluncht en gezwommen. Leen met zijn gps, Fred aan zijn zijde, als twee padvinders op zoek naar de schat (2 kunnen loggen). Geen slangen gezien, wel af en toe een verdwaald aapje.
Voor je het weet is de week weer voorbij. We bellen, mailen of skypen naar onze dierbaren in Nederland. Lezen en puzzelen eens wat. We doen ons ochtendloopje, zwemmen elke dag wel een paar baantjes. Ik ga eens naar de markt , het postkantoortje om wat boeken naar mijn broer te sturen enz.
De verjaardag van L. gevierd, met 5 vrouwen , bij de Italiaan in Ban Saray (een dorp verder op), de mannen trokken hun eigen plan.
Vrijdag regende het weer eens tropisch! Leen was onderweg naar de bowling, omdat ik niet meeging is hij per songtauw gegaan en kwam doorweekt aan. Gelukkig heeft hij daar ook shirtjes liggen en heeft hij voor het eerst weer boven de 200 gegooid, dus eindelijk weer een foto in de Pattaya mail volgende week.
En als afsluiting van de week zijn we zaterdagavond met F&R naar Sea Falcon geweest om te eten. Een restaurantje op het strand waar we vorige jaren wel vaker kwamen maar onze vrienden nog niet kenden.
Uit eten gaan kan je hier op verschillende prijsniveaus, als je westers wilt eten is dat vaak toch betaalbaarder dan in Nederland. Leen houdt erg van de Thaise keuken, vooral de rocklobsters en garnalen, daarom kiezen we regelmatig een gelegenheid waar je beiden kunt krijgen. Hoewel ik de spicy curries soms ook best lekker vind. Wij wisselen het af door regelmatig zelf te koken, lunchen soms met wat yoghurt of fruit , ontbijten op het balkon en hebben samen ons koffiemoment rond een uur of tien na het sporten.
Vandaag (zondag) staat er een “borreluurtje”gepland bij P&L in “het muggenhuisje”
Omdat we geen eigen auto willen huren maken we gebruik van een klein taxi-bedrijfje dat ons de laatste jaren overal naartoe brengt en ophaalt, indien nodig. Fred en Roline maken daar dit jaar ook gebruik van, soms gaan we met z’n vieren in een auto. Meestal halen wij op die manier op woensdag middag onze weekboodschappen (omdat ons appartement dan wordt schoongemaakt en wij toch maar in de weg lopen). Roline was afgelopen woensdag jarig en mede daarom besloten zij om dinsdagavond alvast wat boodschappen te halen, met de taxi. Krijgen ze op de terugweg een ongeluk! Op een zeer drukke kruising werden ze vol in de flank geraakt. Fred die jarenlang piloot is geweest, nooit een ongeluk gehad , ook niet op de weg, werd nu terwijl hij samen met Roline achterin een auto zat volkomen overrompelden kreeg een klap zijwaarts in zijn nek, Roline werd letterlijk bont en blauw . Allerlei brommertjes maakten een soort van kring om de twee auto’s heen , F & R werden volkomen aangedaan en bezeerd , redelijk snel met wat over was van de boodschappen in een andere auto overgeheveld en naar Somprasong gebracht. De schrik was groot, de verwondingen vervelend maar niet zodanig dat ze voor controle naar het ziekenhuis wilden. Ze belden ons en we zijn natuurlijk meteen naar de overkant gerend. Toch, vooral voor hun, een traumatische ervaring. Het liefst wilden ze misschien wel naar huis, maar dat lukt ook niet zo maar 1,2,3 natuurlijk. Ik moet zeggen dat wij nu met nog meer terughoudendheid deel durven nemen aan het verkeer. De Sukhumvit die hier langs raast geeft elke dag doden te betreuren, de regels worden zelden in acht genomen, voor zover ze er zijn en het recht van de snelste, grootste telt. Wij zijn de volgende dag toch de boodschappen gaan halen en de krijttekeningen van het ongeluk stonden op het wegdek, we beseffen hoeveel geluk ze hebben gehad, hoewel dat misschien een schrale troost is.
Gelukkig konden we dus Rolines verjaardag ,dankbaar dat het toch nog zo goed was afgelopen,vieren met een kleine groep, bij het questhouse om de hoek , waar de eigenaar zo heerlijk kookt en ze het hek na onze komst sloten, zodat we een klein besloten clubje hadden en we desnoods kruipend naar huis konden als het nodig was.
Vrijdag had ik geen behoefte om me weer in het verkeer te storten of door de stad te sjouwen, Leen ging bowlen en ik heb me voor het eerst een paar uur teruggetrokken op het strand, ligbed, parasol en een boek, koele kokosnoot erbij en genieten maar. Vanwege het felle licht had ik twee zonnebrillen over elkaar op gedaan. Toevallig keek ik zomaar even omhoog en mocht zo’n drie kwartier getuige zijn van de ringvormige zonsverduistering, de eclips. Niemand op het strand had er verder oog voor, maar ik ervaar het als heel bijzonder, telkens als er iets dergelijks gebeurt aan de hemel in Thailand, lijkt het wel of ik er bij ben.
We gingen voor een meerdaags-tripje naar Bangkok. Met z’n zevenen, eerst per auto naar het busstation van Pattaya, daarna met de bus naar Bangkok. De chauffeur had de vaart er net lekker in zitten toen er een schok door de bus ging, een harde knal (heeft hij een hond geraakt of is er een band geklapt?), iedereen zat verstijfd in de bus, maar er werd niet gestopt, niet eens afgeremd of gas ingehouden, de radio werd aangezet als afleidingsmanoeuvre en doorkarren maar, even later was iedereen het voorval alweer vergeten.
In Bangkok voegden P&C zich bij het gezelschap om heerlijk te lunchen in het Oriëntal. Leen en ik gingen per sky-train naar de weekendmarkt., waar we niet zijn aangekomen. We hadden de gps bij ons en wilden geo-cachen. Eerst kwamen we in de hoek van een parkeerplaats terecht waar een vuil container met bijbehorende stank stond, over de muur moesten we zijn. Omlopend kwamen we toevalligerwijs in een prachtig park terecht, nergens op de kaart vermeld, maar een bezoekje waard.
We hebben de markt dus gelaten voor wat het was en zijn gaan wandelen op de mooie paden. Kleine grachtjes met waterbeplanting, weelderig begroeide oevertjes, veldjes met jonge aanplant, rijen vol nieuwe plantjes, bosjes met bananenbomen , een zich aan de zon lavende schildpad en veel jonge Thaise paartjes, hier kunnen ze rustig op een bankje zitten handje vasthouden en praten, of fietsen.
In Bangkok zelf is fietsen niet te doen natuurlijk, maar hier waren fietsen te huur en veel mensen maken daar gebruik van, je kunt ook zien dat het heel onwennig is om op een fiets te zitten, eigenlijk had ik ook wel een fiets willen huren. Op de terugweg naar de sky-train kwamen we door het meer bekende park waar de helft van de bevolking gebruik van maakt of om naar de markt te gaan, om te spelevaren op het water , te relaxen op de grasveldjes, of een matje huren om op te zitten en wat rond flaneren.
Voor het avondeten hadden P&C de private-diningroom van Pasta gereserveerd, we troffen elkaar bij een sky-train station en reden in taxi’s achter elkaar er naar toe. Het werd een gezellige boel, de pasta smaakte heerlijk en vooral de limocella liet zich daarna lekker wegdrinken. We wilden ons ook met een taxi terug laten brengen naar het hotel. We hadden er twee nodig, dat wel. Een beetje onbezonnen stapte ik impulsief achterop een brommertaxi die ook direct met me wegreed (ik was misschien in de veronderstelling dat ik zo de tweede taxi kon halen), maar ik had helemaal niets bij me, geen geld,geen telefoon, geen adres, niets gevraagd, niets gezegd. Het ging allemaal in een reflex, de anderen keken me verbouwereerd na, ik beleefde nog een paar angstige momenten toen de driver niet wilde stoppen, daarom heb ik hem een paar jensen op zijn rug en in zijn zij gegeven en ben ik er min of meer afgesprongen om daarna naar de anderen terug te rennen en in de inmiddels gearriveerde taxi te springen. Eind goed, al goed.
Zondagmorgen vroeg vertrokken we met z’n zevenen naar Ayuttaya , het zomerpaleis van de koning en de oude stad , het door de oorlog verwoestte tempelcomplex bezichtigd en daarna met een River-cruise de ChaoPrao rivier afgezakt om weer in Bangkok te eindigen. De anderen gingen weer richting Ban Amphur en wij bleven met z’n vieren nog een nachtje in Bangkok, zodat Leen en Fred de volgende dag naar het technische paradijs konden op zoek naar kabeltjes en wat so-ever. Roline en ik zwierven over een straatmarktje en zijn daarna ieder nog afzonderlijk wat wezen shoppen zonder iets te kopen.
Hoe groot kan een warenhuis zijn, hoe luxe ook en hoe bestaat het dat aan de andere kant van de straat mensen onder golfplaatjes wonen of zonder arm of been op de stoep liggen te bedelen. Ik zal er nooit aan wennen.
