En wij wilden ook niet achter blijven …natuurlijk

5 december is de verjaardag van de koning…en dan is iedereen in het geel.

Zondagochtend, Nederlandse les

Eten genoeg op de markt, groenten, zelfs spruitjes zijn aanwezig

 Vis, vlees, wat zullen we vanavond eten?

Als klein meisje zat ik begin jaren vijftig bij de buren, de enige in de hele straat die een t.v. hadden, naar het beeldscherm te staren en zwaaide driftig naar “tante Hannie” in de veronderstelling dat de omroepster mij ook kon zien. Het was een wonder!!!

Nu enkele decennia later zit ik driftig te zwaaien en gekke bekken te trekken vanuit Thailand voor een kleine webcam, naar zoonlief, aan de andere kant van de wereld, weer zo’n wonder, met het verschil dat hij mij nu wel kan zien en ik hem ook. En de poes Minoes die op zijn krabpaaltje voor het raam zit, de nieuwe bank, ik kan zien of de keuken opgeruimd is en dat hij naar de kapper is geweest.

Toen ik als begin twintiger een paar maanden in Griekenland rondzwierf hoorden mijn ouders niet veel anders van me dan een enkele keer een telegram dat alles goed ging, dat was dan nog dagen onderweg of een kaart die er maanden over deed. Bellen was vaak niet mogelijk of niet te betalen. Ook al zijn allerlei moderne vormen van communicatie inmiddels heel gewoon, ik tel de zegeningen.

Zo kan ik mijn dochter volgen op haar reis door Cuba en het contact met al mijn vrienden en familie onderhouden, dat maakt de hele wereld binnen handbereik. We kunnen het nieuws volgen en lezen, onze rekeningen op tijd betalen enz. Ach natuurlijk een ieder die dit leest weet dat ook allemaal wel, maar ik blijf het een wonder van techniek vernuft vinden. Hoezo goede oude tijd?

Doe me een plezier en geef eens een reactie op de weblog, wij vinden het leuk om te zien wie er met ons “meereist” Impressie: Als een aziaat aan mij de weg vraagt met een plattegrond in zijn hand begin ik me bijna een autochtoon te voelen.

Sawadee Kaaa

Dog,s live !!!

Gisteren een vermoeiende dag gehad. We moeten nog even de weg weten te vinden in de hectische omgeving van de grote stad. De plek waar we wonen is ca. 20 km. verderop. Toch is het prettig om allerlei faciliteiten zo in de buurt te hebben. Niet alleen een ziekenhuis, want daar hopen we geen gebruik van te gaan maken deze keer, maar bijvoorbeeld ook een Bowling. Er zijn hier 3 daarvan. We hebben er inmiddels 2 gelokaliseerd.

Terwijl Leen een balletje ging gooien had ik eigenlijk meer toevallig dan vooropgezet het gebouw gevonden waarin de fototentoonstelling was van Zijne Koninklijke Hoogheid Bhumibol. Ik had daar een prachtige (op geschept papier) uitnodiging voor gekregen. Ergens op de 5e verdieping waren ze nog bezig de stands in orde te maken. Om de hele ceremonie uit te zitten had ik geen zin, maar ik kon wel alle foto’s bekijken en mocht zelfs fotograferen. Afgelopen juni regeerde de koning al 60 jaar over dit land. Veel vorsten van andere landen waren aanwezig om dit te vieren, dus wie kwam ik tegen in de galerie?

Sint-Nicolaas kennen ze hier niet. Maar laat nu 5 december ook de geboortedag van De Koning zijn. Dus alle vlaggen en andere vormen van eerbetoon worden uit de kast gehaald. A.s. dinsdag zal de gele (i.p.v.oranje) waas zich over het land ontfermen. De winkels hangen vol met gele shirts, blouses, polo’s, alles in dezelfde stijl en je kunt er bijna niet aan ontkomen. Hopelijk kunnen we die dag wel wat te eten en te drinken krijgen maar voor alle zekerheid zal ik mijn voorzorg treffen.

PLOT

Plot is zo’n beetje de dikste hond van Ban Amphur en lui dat hij is. Zo’n paar keer per week doet hij een rondje voor het slapen gaan met z’n baasjes en wipt dan even bij ons aan. De crackertjes die ik hem geef eet hij liggend op. Ze hadden hem beter Plof kunnen noemen. Hij komt en ploft neer. Zijn bijnaam is “Stink”, ach dat valt wel mee, en eigenlijk is het wel een goede sul.

Foto,s gemaakt door de koning……en wie zagen we daar !!!

Het leven dat wij leven hier in Somprasong heeft natuurlijk weinig met het Echte Thaise leven te maken. Wij zijn immers de bevoorrechte klasse, alleen als door ons Westerse uiterlijk. Ik realiseer me tevens dat het leven nabij de grote stad ook voor de Thai zelf rijker is dan het leven b.v. op de Noord-Oost vlakte rondom Khorat, hoofdzakelijk landbouw en arme boeren.

Dat wij airco hebben en een fan, een grote koelkast, t.v., een zwembad dat verboden is voor het personeel en sinds vandaag dus ook een vaste internet-verbinding met een telefoonlijn (0066-38235749).

Ook monniken zie je hier sporadisch rondlopen. Wel zien we Thaise families tegen schemering in de zee baden met hun kleren aan of gezellig met z’n allen in een kring zitten te picknicken en liedjes met de kinderen zingen.

In de stad kun je bijna alles kopen wat je nodig hebt, soms is het even zoeken, maar het is er wel. Alleen geïmporteerde artikelen zijn vreselijk duur, maar soms is daar ook een redelijk locaal alternatief voor te vinden.

Je zou denken dat ik inmiddels al wel gewend zou zijn aan de hierarchie, toch heb ik er nog moeite mee als ze me “madam” noemen, hun hoofden licht gebogen of mij hun “way” geven.

Ik geneer me een beetje dat er twee dames mijn huis schoon komen maken en keihard werken voor een hongerloontje. Dat de was keurig gewassen en gestreken aan de deur wordt afgeleverd voor een prijs waar ik thuis nog geen waspoeder voor kan kopen. Dat af en toe een bewaker voor mij salueert of ik de koningin ben.  Het hoort er blijkbaar allemaal bij en het zal wel wennen.

Wat mij goed doet is het respect dat de mensen naar elkaar toe tonen, niet alleen naar ons, maar ik zie de mannen en jongens opstaan in de songtau zogauw er een vrouw of oudere man instapt, ze gaan op de treeplank hangen om ruimte voor hun medemens te creëren, helpen een oude dame in en uitstappen, het wordt als heel normaal beschouwd, daar zouden ze bij ons nog wat van kunnen leren.

De tolerantie t.o.v. de luidruchtige (“farangs”) buitenlanders, veelal gelukzoekers, die er met hun jonge meisjes vandoor gaan en de toeristen die zich letterlijk bloot geven, is groot.

                                              ———————–

Drie jonge poesjes hebben ons als “verzorg-ouders” geadopteerd