Met de Kerstdagen moesten de kinderen hier gewoon naar school en waren de winkels open.
In de stad verderop zijn de winkels soms wel 24 uur open, dus dag en nacht.
Vanavond gingen wij richting stad rond de schemering en het leek nog drukker dan gewoonlijk,
tegen de avond gaan er blijkbaar veel mensen boodschappen doen, uit eten en weet ik wat nog meer.
Het verkeer is een heksenketel dan.
Wij waren onderweg naar het town in townhotel. Daar was een eindejaarsbijeenkomst van de Rotaryclub.
Alles voor het goede doel, n.l. een tehuis voor demente bejaarden zonder kinderen.
Die zijn hier dus overgeleverd aan de goden en de goodwill van de medemens.
Het eerste deel van de avond moesten we ons door een reeks van Thaise toespraken heenwurmen,
het volkslied en de burgemeester van Pattya aanhoren. Daarna werden we vermaakt door een
goochelaar die het met een waaier uit zijn handpalm liet sneeuwen. Een buffet, waarvan vooral
Michel weer volop heeft genoten en aansluitend een film over het leven van Elvis, afgewisseld met een
optreden van een namaak Elvis.
We lieten ons met een gecharterde songtau naar huis brengen,
de chauffeur brak nog even alle snelheidsrecords, maar we kwamen heelhuids thuis.
Onze jaartelling loopt niet gelijk met de Boeddhistische, in februari gaan we het jaar van het
varken in en dat is dan 2550. Voor ons is het morgenavond Nieuwjaar 2007.
We zullen ons aansluiten bij een gezelschap dat hoofdzakelijk uit Nederlanders zal bestaan.
Hoe de jaarwisseling hier verloopt, daar zal ik volgend jaar verslag van doen,
vooralsnog voor een ieder die dit leest:
EEN GEZOND EN GELUKKIG NIEUWJAAR !
Nooit geweten dat apen konden zwemmen!
Gisteren waren we een dagje op het water. Met een groepje Nederlanders wilden we een dagtochtje voor P. uitproberen. Ze wil dat dan regelmatig organiseren en wij waren de “proefkonijnen”.
De (gammele) steiger is in Ban Saray, ook een vissersdorp, verderop aan de kust richting Sattahip. Als je in het midden bleef lopen, achter elkaar, kon er weinig misgaan. De boot was een ongestabiliseerde oude vissersschuit. Niet iedereen kon tegen het ritme van de golven. We deden eerst het Apeneiland aan. Een klein eiland waar in het wild nog honderden aapjes leven. Die apen zijn slimmer dan je in eerste instantie zou denken, alsof ze weten dat je op de heenweg wel en op de terugreis geen bananen bij je hebt. Toen we er ’s-Avonds weer langs kwamen lieten ze zich n.l. niet meer zien op de heenreis dus wel. De kinderen hadden trossen bananen gekocht, die werden in het water gegooid. De aapjes zwommen erop af, ze doken zelfs de bananen achterna, klommen op de stootbanden van het schip en lieten zich de lunch goed smaken.
Het was een dagje op zee. Echt aan land zijn we niet gegaan, ik vermoed dat de boot moeilijk aan land kan komen. Momenteel wordt hij gebruikt als vissers en duikersboot. Wel hebben we heerlijk kunnen zwemmen, hier was de zee schoon en helder en goed van temperatuur. Gesnorkeld hebben we ook en met een draadje gevist. De Thaise rijst heb ik maar overgeslagen, een stukje watermeloen, verse ananas en koel water was ook aan boord. Al met al was het een volle dag. De boot kon niet aanleggen bij het vertrekpunt, maar aan een andere steiger werden we opgewacht door een soort open hondekarretje voorop een bromfiets. We waren met zo’n 15 mensen. Het karretje werd opgestapeld met ons “farangs” kris-kras over de aanlegsteiger, slapende honden passerend zo goed en zo kwaad als dat ging. Ik had een strategisch plekje achterop (een ijzeren rekje) kunnen bemachtigen. Te maf voor woorden. Lekker authentiek maar in Nederland ondenkbaar dat je daarop zou plaats nemen, wij imbecielen accepteren dat gewoon maar en sommigen vinden het zelfs leuk. Jammer dat ik daar geen foto van heb kunnen maken.
Tropical garden.
Afgelopen week zijn we naar de Tropische tuinen geweest. 600 are botanische tuinen met de grootste orchideeënkwekerij ter wereld. Deze keer hebben we een rondleiding gedaan met een terreinbusje en uitleg. Duizenden planten, bomen en cactussen staan er van over de hele wereld. Een staf van 1500 mensen die werk hebben om het allemaal te verzorgen. Om het geheel wat aantrekkelijker voor toeristen te maken hebben ze er ook een show die uit 2 delen bestaat. De traditionele Thaise show, met o.a. een demonstratie van Thai boxing, daarna een olifantenshow, leuk, zelfs al is dit de tweede keer al dat Leen en ik hem zien. Voor Michel allemaal nieuw natuurlijk. Hij liet zich ook graag fotograferen met de tijger.
Kerstmis in Holland, hoe vier je dat? Voor mij is het meestal een moment van bezinning, een gevoel van saamhorigheid, een familiegebeuren dat gepaard gaat met gezelligheid, wel of niet een kerstboom en een uitbundig kerstdiner, soms met wat cadeautjes. Maar uiteindelijk vieren we de geboorte van een kind vele jaren gelden. Mijn gezin is niet religieus, toch vinden we het prettig om juist met Kerst bij elkaar te zijn.
Omdat onze nakomelingen, nog meer familie hebben; schoonfamilie, stieffamilie, vrienden, kennissen, waar ze ook graag Kerst of Oud en nieuw vieren, was het vaak puzzelen, passen en meten om iedereen op dezelfde dag bij elkaar te krijgen. Dat probleem hadden we dus dit jaar niet. Toch miste ik die hectische voorbereidingen en drukte die er ook bij horen. Ik had het best bijzonder gevonden om hier een kerkdienst bij te wonen, maar Michel moet daar niet zoveel van hebben en mijn broer moest diezelfde avond op het vliegtuig gezet worden, dus ook de Kerstnacht ging aan ons voorbij.
De Thai zelf kennen eigenlijk geen Kerstmis. Maar ze kopiëren graag en doen hun best om voor de buitenlanders er iets van te maken. Dus ze versieren de straten, de bermen, de gevels met meer lichtjes in allerlei kleuren en vormen dan wij thuis gewend zijn. Ze draaien oubollige Amerikaanse Kerstfilms op tv. Zetten een rode puntmuts of een diadeem met hoorntjes op en zorgen voor achtergrondmuziek met jinglebells.
De farangs, expats en toeristen vinden het toch gezelliger om in een gezelschap hun Kerstavond door te brengen dan alleen op een hotelkamertje en zo groepten er zo’n ruim dertig mensen (door lela bijeen getrommeld) op het strand bij een restaurantje (Sea Falcon). Er werd een traditioneel Kerstdiner op tafel gezet met (Thaise) spruitjes, granberry en Turky, een garnalencocktail vooraf en geflambeerde ananas met ijs als dessert. De Kerstman kwam langs, en terloops ook nog een olifantje met een mondharmonika. Dus de Thai doen hun best, aan hen zal het niet liggen. De temperatuur is natuurlijk super, de golven klotsen zachtjes op het strand, de maan sist de zee in, allemaal superromantisch, maar een Kerstgevoel, nee dat krijg ik er niet van. Kerst zoals Kerst hoort te zijn, is voor mij toch meer: brandende kaarsjes, veel sneeuw, een Kerstboom, de open haard en alle kinderen over de vloer. Maar apart om het hier eens op een totaal andere wijze te beleven.
J.S.
Onderwaterwereld is een 105 meter lange acryl tunnel omgeven door water met daarin veel variaties van vissen met prachtige kleuren en vormen. Je loop als het ware op de zeebodem met om je heen de vissen. Op een gegeven moment ging ik zelfs automatisch bukken omdat een donderwolk boven mijn hoofd ontstond, dat bleek een grote pijlstaartrog te zijn. Er waren veel soorten haaien, en andere gevaarlijke vissen, maar ook vertederende zeepaardjes en grappige kleinere vissen.
Vanmiddag zijn mijn broer, Michel, kleine Carlijn en ik daar naartoe geweest. We hadden eigenlijk gehoopt nog meer te zien, maar het was mooi. Helaas heb ik alleen wat foto’s met mijn telefoontje kunnen nemen, maar toch !!
Zaterdagavond:
De jongens zijn nu met z’n drietjes uit op de “Walkingstreet” van Pattaya. Ik bleef liever thuis, lekker muziekje aan , wat schrijven, wat lezen, voor je het weet zijn ze weer thuis.
Zondag lekker rustig aangedaan. Met z’n viertjes naar het bekendste visrestaurant van de omgeving geweest. Geen strand maar meer boven het water van de zee, waar de maan bovenop zijn kontje hing. Om negen uur kwamen Aon en Tani broerlief halen om hem naar het vliegveld te brengen. Volgens internet is het vliegtuig op tijd vertrokken en komt hij vandaag aan op Schiphol.
Via de Skype konden we nog even met Iris en Matthieu praten en voor een ieder die dit leest:
Een Gelukkig Kerstfeest.
Afgelopen donderdagavond hebben we een avondje theater geboekt. Alangkarn, Een typische mengeling van traditioneel en hedendaags Thais theater. Ik had geboekt via internet, we werden afgehaald met een luxe taxibus en daar later ook zonder enig omhaal weer mee thuis aan de poort afgezet, het liep gesmeerd en dat op zich is al heel wat hier in Thailand.De mannen vonden de locatie voordat we überhaupt naar binnen gingen al helemaal geweldig. Laserstralen lichtten het water in de vijver op. Diverse stands, Walt Disney-achtige figuren die meteen Michels hart stalen, een verkleedde olifant, een supergoede rockband, dat alles op en rondom een groot plein. We werden door onze privehost, een meisjesachtige mooie opgemaakte jongeman naar de eetzaal begeleid. Daar was een lopend buffet (ze noemen dat hier trouwens “flying buffet”). Michel schepte wel drie keer op, hij vond al die Thaise rijst met vleesprutjes, maar ook tofu etc. heerlijk. De avond kon eigenlijk al niet meer stuk.Echter de show moest nog beginnen. Buiten op het plein verzamelden zich meer dan duizend mensen (er kunnen 2000 mensen in de zaal), voor een rotspartij die afgesloten was door een aantal deuren. Een reuzenrad begon te draaien en met een keiharde knal werd er via dat rad een soort vuurwerk afgeschoten dat in sterren uiteenspatte op de rots waardoor de deuren open schoven.Via een denkbeeldige binnenzaal van de rots werden we naar het echte theater geleid. We zaten op een goede plek middenvoor op de bovenste rij en achter ons liep horizontaal een middenpad waarop later nog van alles te zien was. Helaas, helaas, helaas, foto’s maken was ten strengste verboden, dus zal ik deschitterendebeelden in woorden moeten zien te vatten.
Een soort humprie-dumprie figuur opende de show. Het podium schatte Leen in op 60 meter diep en 100 meter breed. Nog nooit hebben we zo’n enorm toneel gezien. Het werd een show optima forma Thailand. De 4 regio’s van Thailand werden uitgebeeld met bijbehorende dansen, kleding en rituelen, door de eeuwen heen. Het begon met de prehistorie. De opkomst was overweldigend, met veel vuur, je kon de warmte van de fakkels die de spelers droegen overal om je heen voelen. Van alle kanten uit de zaal kwamen meer dan honderd acteurs naar het toneel toe, al dansend, zwaaiend met hun fakkels, zelfs van boven ons daalden ze neer exact op de tussenpaden. Alle elementen kwamen eraan te pas; vuur, een regengordijn parelde voor ons neer, rook en knallen van de donder. Later werd de strijd tussen verschillende bevolkingsgroepen uitgebeeld, oorlogen nagebootst, liefdesdrama’s opgevoerd en dit alles met prachtige kleding, dans en veel levensechte olifanten. Wat zijn die groot als jij op je stoeltje zit en zij denderend voor en achter je langs lopen. We wisten soms niet waar te kijken zoveel was er te zien. Ik vroeg mijn drie mannen wat ik moest schrijven in de weblog, wat ze het mooiste vonden; hier komt het:Leen was helemaal overdonderd door de perfecte techniek, het geluid en het licht. (Er werden soms hologrammen de zaal in geslingerd van de dieren die in dit land leven). Michel was vooral vertederd door de persoon met het poppenhoofd, ikzelf vond de meisjes die ver boven ons hoofd naar beneden afdaalden en door de zaal vlogen aan onzichtbare kabels en de vlinderkleding die ze droegen. Broer Jan deed het in zijn broek van het lachen door het volgende:Uit meer dan duizend mensen werden vier mannen gehaald en meegenomen naar het podium. Tijd voor een grap en een grol dus. Een Londenaar, een Chinees, een Japanner en een Hollander. Je raadt het al, die Hollander was MICHEL. De man in vrouwskleren knoopte een praatje aan met alle vier, wilde weten waar ze vandaan kwamen, hoe ze heetten. Michel kon niets in de zaal herkennen, maar iedereen en wij dus ook, konden hem perfect zien en horen op dat immense toneel. Ze moesten die mafkees proberen na te doen. Ik vond het knap dat Michel het deed, hijzelf zei later toch wel erg nerveus geweest te zijn. Maar we lagen wel in een deuk, ze moesten dansen en op een bongo slaan, Michel’s bongo donderde om. De travestiet vroeg eerst aan de Engelsman of hij mooi was en of hij met hem wilde trouwen, nee natuurlijk. Zo ging hij het rijtje af, tot hij bij Michel kwam, die had niet alles verstaan en vond het maar zielig dat ze steeds nee zeiden, dus hij zei: ja hoor, oké. Wat hem een paar dikke kussen opleverde van die vent op het toneel en later kreeg hij nog een pen voor zijn medewerking. Na de show kon hij nog wel met hem op de foto. We waarschuwden hem dat hij nu beroemd was en misschien morgen wel niet de straat op kon vanwege de handtekeningen.
We hadden een superleuke avond en de show was echt heel mooi en spectaculair , ook al hadden we niet alle traditionele dansen uit de regio’s begrepen.Detail: Aan de binnenkant van de deur van het damestoilet stond een rode sticker (zoals bij ons verboden te roken bijvoorbeeld). Deze sticker beeldde een toiletbril uit met daarop een paar schoenen en een rode streep erdoor. De Thai zijn de Americanstandard toiletten niet gewend, maar zo’n gat met daarnaast twee voetsteunen. Komen ze dan op zo’n moderne wc, weten ze vaak niet wat ze ermee aan moeten en gaan dan maar op de bril staan in hurkhouding.J.S.
Thailand is een groot(s) land, het heeft daardoor ook vele kleinere vliegveldjes. Wij wonen in de buurt van Sattahip. Daar ligt het grootste militaire vliegveld ter wereld, U-Tapao. Voorheen werd het gebruikt als basis van de Amerikaanse luchtmacht in de Vietnam oorlog. Vietnam was n.l. nog maar een klein eindje vliegen voor de bommenwerpers. Nu maakt de Thaise marine gebruik van de basis , die ook nog eens aan de zee ligt. Een klein deel is afgescheiden voor de burgerluchtvaart, alleen de Tupoleffvliegtuigen uit Rusland, die alleen over zee mogen vliegen en te gevaarlijk zijn om op Suvarnabhumi airport te landen, komen daar dagelijks aan. Veel Russen maken er gebruik van, je komt hier dan ook veel Russen tegen. Verder is er dagelijks 1 vlucht heen en weer van Phuket en 1 van Koh Samui.
Gisteren kwam mijn broer Simonjan dus aan op U-Tapao-airport. We konden het veelkleurige toestel voor onze neus zien landen, maar mochten uiteraard niet fotograferen.
Koh Samui waar mijn broer woont is een eiland in de Golf van Thailand ongeveer hemelsbreed 1000km. hier vandaan. De temperatuur is daar anders, de natuur en de omgeving ook. Dus voor hem is het hier weer even aanpassen.
Bij hem is het strand schoner, maar zijn er weer meer grote slangen. In de taxi naar huis kwamen de eerste (sterke?) verhalen al los over zijn hondje dat door een slang gebeten werd en mijn broer die de slang onthoofde met een schep.
Broerlief moet naar Nederland om wat dingen te regelen maar wil zo snel mogelijk weer terug naar z’n huisje en vriendin op Samui. Hij ziet er beter uit dan toen hij uit Nederland vertrok, heeft minder pijn (van zijn reuma). Dat zal hem flink tegenvallen als hij volgende week in het koude, vochtige Nederland komt.( Gisteravond had hij zijn medicijnen vergeten en vanmorgen zaten de dikke bulten alweer op zijn handen en kon hij bijna de trap niet af en de stoel niet uit.) Maar in principe gaat het fysiek met hem hier veel beter dan “thuis”. Maar ja, tenslotte is dat ook de hoofdreden dat wij hier zitten. Het klimaat! Alhoewel mijn broer het hier eigenlijk koud vindt. Wij vinden het zeer aangenaam op dit moment. Overdag 29 en ‘‘s-Nachts daalt het momenteel tot 24 graden. Alhoewel er momenteel een koude wind uit China over het noorden van Thailand trekt, de regering heeft 10.000 dekens uitgedeeld aan de bevolking in en rondom de bergen van ChangMai, waar de temperatuur in de nacht tot 15 graden zakt. En daar leven toch veel mensen nog in golfplaten huisjes, zonder verdere bescherming, dan is 15 graden misschien wel heel koud.
Wij hebben gisteravond echter gewoon in korte broek op het strand een biertje, coconut for me, gedronken.
Dagelijkse beslommeringen:
Michel wordt wakker doordat er een Michael Jackson figuur op sokken over zijn balkon en door zijn slaapkamer sluipt met een hoge drukspuit om eventueel ongedierte voor te zijn.
Lege bierblikjes, lege plastic flessen, ik scheid het afval nu maar zelf, want ik kan het niet aanzien hoe ze tussen het prut van ons keuken en huishoudafval staan te graaien om er nog iets bruikbaars uit te halen. De mevrouw die elke dag het straatje veegt is me erg dankbaar en geeft mij vele way’s en buigingen (genant). Ze verzamelt het en heeft daar blijkbaar nog een zakcentje aan.
