Het leven is momenteel als vuurwerk voor ons, zowel letterlijk als figuurlijk, spetterend en kleurrijk. Zelfs alsof het soms lijkt in twee werelden te bewegen, we pakken van beiden de mooie dingen mee. Ik ervaar het nu weer heel anders dan vorig jaar. Dat komt misschien ook omdat het fysiek hier een stuk beter gaat dan in de koude, vochtige wintermaanden thuis en ik realiseer me wat een bofkonten we zijn hier te kunnen vertoeven.
Zaterdag met Gerda (de benedenbuurvrouw) wezen shoppen en dan ben ik dolgelukkig met een paar eenvoudige plastic stoeltjes die een lekker stevig steuntje in de rug geven voor op het balkon. Dat wordt mijn leesstoeltje. W.F. Hermans heb ik nu, denk ik het hele oeuvre van gelezen. Op naar een ander genre.
Ook kocht ik een onderslip, er zat een extra belegje met een sleufje in het kruis. Ik vroeg aan de verkoopster waar dat voor diende. Ze vertelde me dat ik daar mijn geld in kon verstoppen, dat is wat de Thaise dames doen. Of het klopt of niet, ik moet er nu wel steeds aan denken als ik een briefje in mijn portemonnaie stop.
Zaterdagavond: Met ons groepje farangs wezen eten bij Preacha’s. Het lokale visrestaurant bestaat uit een soort enorme loods op planken steigers boven de zee, het ziet eruit als een enorme vreetschuur. Maar schijn bedriegt, men komt zelfs met busladingen vol vanuit Bangkok. Het is een grote mierenhoop met honderden Thai, zo druk hebben we het nog niet meegemaakt, je vraagt je af waar iedereen vandaan komt. Maar we hoeven maar een paar seconden te wachten, tafel en stoelen worden voor ons aangesleept en binnen de kortste keren zitten we te smikkelen van de rocklobster en de schelpdiertjes in rode curry. Ik heb mezelf overtroffen door gezellig mee te eten en het nog lekker te vinden ook. Het is feest in het dorp, de talloze chinezen die hier blijkbaar ook wonen lopen alvast vooruit op hun nieuwe jaar dat er aan komt.
Overal wordt feest gevierd, met kleurige optredens van danseressen en op het strand dat extra verlicht is hebben tientallen motors en oude auto’s zich verzameld. Als we later op het balkon met z’n allen nog wat drinken worden we verrast door een knallend vuurwerk met de prachtigste kleuren. Zo, gezellig met leeftijdsgenoten van verschillende nationaliteiten (de voertaal is dus Engels) wat filosoferen over allerlei onderwerpen, maakt de zaterdagavond wel heel aangenaam.
Voelt echt een beetje als “thuis” op deze manier. Zo ook stond Leen weer eens in de Pattya mail met een groepsfoto van de >200 bowlers en het onderschrift: Leen, die weer terug is uit Holland.
JS
Donderdag gingen we met z’n zessen (P&C, F.C. en L&J) naar het KhaoWong Nationaal Park. Nu heeft Thailand er veel. Vaak is het ook een deel van de zee, dit park echter ligt richting Cambodja, langs de kust van de Golf van Thailand. Voorbij Ban Phe, een klein vissersdorp waar ook de boten naar Koh Samet vertrekken, is toch nog wel zo’n 2,5 uur rijden. Maar onderweg kwamen we langs rubberplantages en door een heuvelachtig gebied, toch wat anders dan de Aziatische Costa del sol.
Voordat we de watervallen bezochten hebben we eerst van een authentieke Thaise lunch genoten, met een grote schaal gebakken rijst, salade van rauwe groene mango’s, hete garnalensoep en twee kippetjes van een houtskoolgrill die mechanisch werd aangedreven.
Het is hier al een lange tijd droog, dus veel water was er niet en de talloze vissen lagen in kleine poeltjes op elkaar gestapeld tussen de keien te wachten op betere tijden.
De wandeling was mooi, maar stijl. Over keien klimmen om naar het volgende niveau te komen. Onderweg kwamen we weer die prachtige bomen tegen, waarvan de wortels als een soort gevouwen plooien uit de grond lijken te komen tot halverwege de stam.
Er hingen veel lianen en er waren wortels die als een soort megakurkentrekker zich overal omheen slingerden.
Buiten de vogels, de vissen en de kleurrijke vlindertjes waren wij bijna de enige bezoekers. Twee bewakers bleven op gepaste afstand (ons beschermen en bewaken tegelijkertijd).
Ergens halverwege de berg was een stel monniken zich aan het verfrissen in het ongetwijfeld koele water van de val. Bloot, getatoeëerd of in oranje doeken gewikkeld. Even later moesten zij zich langs mij heen wringen, want ik zat op een steen halverwege de berg uit te rusten, het pad werd steeds nauwer, ik bleef zitten waar ik zat. Dat was nog even moeilijk voor ze want een monnik is wel zeer onrein als hij een vrouw zou aanraken.
JS
De Pattaya Mail, op de sportpagina staat een foto van bowlers die meer dan 200 kunnen gooien, en wie staat er o.a. op die foto? Juist ja; Leen Schaap
Vanavond aan het strand, voor het eerst een wit wijntje per glas kunnen bemachtigen, ondergaande zon, blijft toch altijd weer bijzonder en aan de horizon, maar binnen gezichtsafstand voor het eerst een school vliegende vissen kunnen spotten.
Maandag
Leen ochtend naar Jorrit, computer in orde maken, middag bowlen.
Ik ben ‘s-middags met Lauren naar het strand geweest en in het zwembad een baantje getrokken. Ronnie kwam ons ophalen om boodschappen te doen en toen zijn we maar in Pattaya blijven eten bij petite cuisine beurre. Klein maar fijn, eindelijk een beetje westers eten. Zelfs zuurkool (met zoete? aardappelen) en gezond fruit na. Thuis meteen ons bed in morgen wordt een lange vermoeiende dag, Jorrit gaat ons rijden naar de grens van Cambodja.
Dinsdag
Een lange rit voor de boeg en lekker kletsen over wat er allemaal “in onze ogen” fout is in Thailand. Maar het advies blijft: …keep smiling.We zijn naar de grenspost Banpakkad gereden, een nieuw aangelegde weg maar (nu nog) niet geschikt voor grote bussen, ook kleine package tours hebben we niet gezien. De omgeving was groen en bergachtig, zoals Thailand eigenlijk is. Overal palmbomen en rubberplantages. Als we na ruim 3 uur rijden aan de grenspost met Cambodja komen lijkt alles van een leien dakje te gaan. Jorrit weet de weg en loodst ons van de departure Thailand to the Imbargian Cambodja. De afstand tussen de twee kantoren is een paar honderd meter dus…we huren een brommer en gaan achterop de brommer over het zandpad richting de Cambodjaanse grenspost. Hier geen lange wachtrijen of hongerende kindertjes en bedelaars, niets van dit alles. Daar wordt alleen maar een stempel in je paspoort gezet en…. mag je 1000 baht betalen voor dat visa stempel. Dan mag je naar het volgende loketje en kom je bij de douane van Cambodja. Ook daar wordt er een stempel gezet…dus betalen …300 baht. Je mag een maand blijven, maar allah daar kwam je niet voor.
Je gaat voor je visum en je krijgt je visum …dus iedereen blij.We kunnen nu tot 23 april in Thailand blijven. De twee jongens op de brommer waren rustig blijven wachten op ons en brachten ons weer terug naar de grenspost van Thailand. Jeannette ging de paar honderd meter lopen …maar wel midden op de weg. In Cambodja kun je beter niet van het gebaande pad afwijken (mijnen, zie foto). Het rode kruis doet hier goed werk.
De foto die we aan de grens maakten laat nog eens even heel goed zien dat de oorlog restanten nog steeds niet zijn opgeruimd en dat het iedereen wordt aangeraden om op de gebaande paden te blijven…ook al staat het er alleen maar in het Cambodjaans en denken ze dat die buitenlanders het plaatje alleen wel begrijpen.
Of we het zolang volhouden is nog helemaal niet zeker. We blijven tot half februari hier in ons huis in Ban Amphur en zien dan wel waar we terecht komen. Of misschien wel naar het koude Holland komen. !!
Het laatste bowling-nieuws in de Pattaya-mail staat onder deze link:
http://www.pattayamail.com/current/sports.shtml#hd18
Hai Erik !! er is grote vraag naar dit shirt… maar het zit me nog veel te lekker en vandaag zelfs een serie van 655 op zware banen ..olie tot 42 foot maar wel eerlijk. alle lijnen waren goed te bespelen.
leen
Misschien schemerde het al in mijn weblog door dat ik me de laatste tijd niet zo prettig in mijn velletje voelde. Ik denk zelf dat het te maken heeft met heimweegevoelens, alhoewel ik die van mijn leven nog niet echt heb gehad. Ik liep werkelijk als een getraumatiseerde, gestreste kip en zo gespannen als een plank rond, het leek wel of ik fobieën en angsten ontwikkelde, niets meer leuk vond. Omdat mijn bloedsuikermeter te hoge waarden aangaf, gingen we toch maar even voor een checkup naar het ziekenhuis (hier ga je rechtstreeks, ze kennen wel kleine eerste hulpkliniekjes maar een huisdokter zoals wij dat hebben bestaat hier niet).
Ze begonnen eerst met de bloeddruk te meten, die was te hoog, zat in de gevarenzone, binnen tien minuten zat ik bij de internist (nog nooit zo’n charmante jonge Thaise doktervrouw gezien). In Nederland ben ik nu al 9 jaar bekend met mijn diabetes, maar nog nooit naar een internist doorgestuurd. Deze dame nam het erg serieus en bleef maar zeggen: no good, no good. Ze onderzocht me en nogmaals mijn bloeddruk (wat daar volgens mij alleen maar hoger door wordt). Ze wilde nog meer waarden weten en ik moest voor een urine en bloedtest voor lange termijn (6 weken achteraf waardes). De uitslag liet slechts een uur op zich wachten, in Nederland duurt dat minimaal een week. De uitslag was : No Good at all and dangerous, vooral de combinatie van te hoge suikers, te hoge bloeddruk en veel te hoge cholesterol. Maar ach dat wist ik zelf ook wel, ik kan daar zelf niet zo veel invloed op uitoefenen, ik neem trouw mijn pillen, hou me aan mijn dieet, rook niet, drink weinig alcohol, neem veel beweging, eet veel groente en fruit, maar aan stress kan ik niet veel verhelpen en ik weet ook niet waarom ik stress zou hebben, behalve dan die onrustige naar huis willen verlangens.(Maar ik begrijp dat dat niet leuk is voor Leen dus probeer ik dat zo goed als gaat te beheersen) .Ik moest ter plekke eerst wat pillen innemen en kreeg medicijnen, leef en voedingsregels mee. Na het eten, voor en tijdens allemaal regeltjes, allah, ik zal me er aan houden. Diezelfde avond na het eten moest ik iets innemen om mijn stress wat af te laten nemen en dan zou ik tegen bedtijd wat rustiger zijn en normaal kunnen slapen. Nou bedtijd heb ik niet gehaald. Na het eten donderde ik om van de slaap en heeft Leen me drie trappen op begeleid om in mijn bed te komen. Hoe dan ook, de knoop (van heimwee?) was de volgende morgen al een stukje opgelost en ik zag de dag wat minder zwaar tegemoet. Over twee weken moet ik terugkomen, en dat zie ik dan wel weer.
Omdat we toch in het ziekenhuis waren zijn we even naar het immigratiekantoortje gegaan, dat is daar gevestigd voor mensen die, omdat ze in het ziekenhuis verblijven, niet het land uit kunnen. Wij konden een uitstel van 7 dagen krijgen, maar nu bleek dat we daarna dan toch nog het land uit moeten om er weer in te kunnen.We snappen er niets van want we hebben al een re-entry in ons paspoort, we hebben onze salarisgegevens in Amsterdam overlegd (maar nu niet bij ons) en we hebben een non-immigratie visum voor retirement 0, dus we voldoen aan alle voorwaarden, we hebben hier ook een bankaccount, alleen nog niet langer dan 3 maanden. Anyway we moeten een dezer dagen naar de grens. We zouden er een tripje van kunnen maken naar Angkor Wat of Vietnam, maar daar heb ik nu helemaal geen zin in, de wegen zijn er slecht en opgekropt in een busje zitten met toeristen zie ik nu even niet zitten, ik wil niet ook nog eens rugpijn gaan forceren.
We waren al aan het uitkijken naar een visa-run, maar gisterenavond bood J. aan om ons volgende week naar de grens van Cambodja te rijden. Dat is voor ons wel zo comfortabel.
Na een aantal dagen bewolking en fikse regenbuien was het gisteren weer eens een mooie dag. Ik heb zelfs even een duik in zee genomen. ‘s-avonds zijn we (voor de 2e keer) wezen eten bij Pan-Pan, een oude vriend van Cote’s vader, en weer heb ik die heerlijke spinazie genomen, want verse gekookte groente is hier zeldzaam. Er is wel groente hoor, maar alles wordt rauw geserveerd, zelfs sperziebonen en erwten, misschien gezond maar geef mij ze maar even gekookt.
De laatste tijd trokken we wat op met Cote en Piet, helaas gaan ze vandaag naar Bangkok en trekken dan verder hun plannen,eerst terug naar Italië, daarna skiën dan Spanje, van de zomer Nederland, varen in Zeeland, en dan weer 3 maanden Thailand, we zullen ze zeker weer zien.
-
Geloof het of niet, gisteren goot het, vandaag regent het. Dan verandert het straatbeeld, de Thai trekken een dunne doorzichtige wijde plastic cape over zich heen, in allerlei felle zuurstokkleurtjes.
- Twee gifgroene boomslangen hadden elkaar gevonden in de electriciteitspaal voor het Sompong gebouw, dat gaf zo’n explosie dat men dacht dat de oorlog was uitgebroken.
