De bus was een oude meuk en ja hoor, net buiten Bangkok stond hij stil, midden op de snelweg, op een over-fly. Airco stuk, nou dat is heet in een bus met ca. 50 mensen in de zon als een oventje. We konden er uit en ik dook dus in de schaduw van de bus, durfde niet naar beneden te kijken. Thaise mensen zijn vriendelijk en nieuwsgierig, willen graag weten waar je naar toe gaat, waar je vandaan komt enz. Niemand doet moeilijk  over zo’n oponthoud en wacht gelaten af tot er hulp komt, dit is tenslotte Thailand.

Rest van de week vliegt voorbij; ik ben nog een keer met haar van beneden naar de bioscoop geweest, we hadden een “love-seat” dat is een luxe tweezitsbank  die een ruime zit heeft en brede armleggers waar je het drankje op kunt zetten, een beetje chillen dus.

Leen en N. hadden het  tegelijkertijd behoorlijk zwaar  en warm  die waren de hele dag aan het geocachen in de buurt van Sattahip, kwamen op rijst- en lotusbloemenvelden terecht, en logden er wel 7 of 8.

Gisteren met 4 wereldvrouwen naar Navy-beach geweest, met Loran achter het stuur is dat sowieso al een hele ervaring. De laatste dagen is het bijzonder heet en dan is het heerlijk daar. We stonden net lekker met z’n vieren in het water de wereldpolitiek te bespreken toen er een paar apen met onze spullen vandoor gingen, dat werd rennen om de i-pods e.d. te redden, alleen onze kokosnoten die we even op een tafeltje hadden gezet, die waren we kwijt. Loran werd door een krab in haar voet gebeten, klein wondje, maar pijnlijk.

Zo komen de laatste dagen nu wel heel dichtbij, nog van alles te doen, inpakken en opruimen natuurlijk, maar vooral afscheidsborrels, etentjes enz.  De politieke situatie was spannend en gisteren was de datum van een bepaalde uitspraak door de rechter. (We werden door de Nederlandse ambassade op de hoogte gehouden en gewaarschuwd ).  Ik denk dat de druk nu even van de ketel is en  er  geen vliegvelden bezet gaan worden e.d. dus als alles volgens plan verloopt  vliegen we dinsdagavond weer naar Nederland en is dit voorlopig de laatste blog.

JS

 Gisteren zou het dan allemaal voorbij moeten zijn, maar de uitbaters van het kleine strandje  besloten er een paar vrije dagen aan te knopen. Het strand is dus nagenoeg leeg (weinig toeristen) zelfs in ons zwembad was het plotseling rustig. Een paar dagen zoals het in het begin ook was, een soort serene rust, alles lieflijk en kalm, geen strings tussen de palmen, geen schreeuwende buitenlanders.

F&R zijn hun “vlooienhuisje”ontvlucht en hebben 2 nachtjes hier geslapen, vandaag vertrekken ze een paar weken eerder dan gepland, ze hebben het helemaal gezien hier, gaan lekker naar huis de Olympische winterspelen kijken op tv.

Wij zijn ook behoorlijk aangevallen door zandvlooien op het strand en  andere insecten, misschien gewoon muggen. Als je je bij het vallen van de avondschemering niet hebt ingesmeerd/ gespoten dan ben je de klos. We hebben dat eigenlijk nog nooit zo sterk gehad als nu. Onze ledematen zijn ontsierd door opengekrabde plekjes, hinderlijke jeuk, maar verder hopelijk onschuldig, die bad bugs.

Als ik onder narcose ga, praat ik minimaal een week met dubbele tong alsof ik dronken ben, vergeet alles en  meer van die soort ellende. Niets van dit alles bij Leen. Vanmorgen vroeg (de buurman stond erop ons te brengen, moest toch boodschappen doen) naar de chirurg in het ziekenhuis voor controle.  “Gaat u zitten, als u dat tenminste alweer kunt”,  ginnegapte de dokter. De uitslagen zijn goed, wond was in goede conditie en verder was  ook bloeddruk weer normaal. Leen is gewoon ijzersterk en  weer zo gezond als een vis.  Het zal nog wel een paar weken duren voor al het leed geleden is, maar hij mag weer zwemmen, bowlen, enz.  Dus daar gaat hij morgen weer eens voorzichtig mee beginnen. Nog even genieten van al het goede dat het leven ons hier biedt.

De monniken die onder het afdakje in de tuin gehurkt hun liederen in een (voor ons) soort monotoon gezang opdreunen. Tafels worden vol gezet met  allerlei eten, van garnalen tot snoepgoed.  Dat wordt dan genuttigd door de heren, vervolgens wordt het overgebleven voedsel in emmertjes geladen en meegenomen.  Het voltallige personeel  zit geknield in aanbidding te wachten om gezegend te worden. Dat gebeurt  met een soort wijwaterkwast.  Zo,n ceremonie kost natuurlijk wel een hoop geld. We zien de emmertjes met goederen en  voedsel regelmatig in de supermarkten klaar staan.  (Persoonlijk denk ik dat  de financiële bijdrage beter rechtstreeks aan het personeel gegeven kan worden, zodat ze zich b.v. een ziektekostenverzekering zouden kunnen permitteren).  Gelukkig mag het personeel  wel de “restjes”zelf opeten, zodat ze toch nog een goede dag hebben.

Af en toe vliegt er een groot groen monster over (een pracht helikopter zegt Leen). In Sattahip is een “war games”  the Cobra Gold military exercise . 14.000 man doen er aan mee. Troepen uit  de US, Thailand, Singapore, Japan, Indonesië en Zuid Korea doen eraan mee, Navy beach zal de eerstkomende week wel niet toegankelijk zijn. Ik hoop dat ze de caches laten liggen.

Zij van beneden zijn zondag voor een ruime week naar Koh-Samui vertrokken, F&R vanmorgen vroeg voor een 3-dgs tripje naar Singapore en P&C zijn weer terug van een super boottocht naar Koh Kut.

Onder ons wordt het strand schoongeveegd, het is al een paar dagen laag water geweest, nu slaan de golfjes weer op het strand, het geluid daarvan is altijd op de achtergrond. Zo ook het muziekje van het  ijsco-karretje dat in mijn hersenpan blijft hangen, af en toe heb ik de neiging om mee te galmen; lala lala la-la, pompom pommerde pom.

De afwas is gedaan, het bed opgemaakt, veel meer is er niet te doen. Na de koffie een stukje lopen (misschien kan ik L. activeren om mee te gaan) of een baantje zwemmen. Daarna  even naar Nederland bellen om de jarigen te feliciteren, aan het eind van de dag komt Carlijn voor haar Nederlandse lesje , ga ik macaroni maken, kan ze mee-eten. Voor je het weet is de dag weer om en breng ik haar even (het is dan al donker) naar huis.

Afgelopen week was Tony, onze  buurman, naar  zijn dochter op ziekenbezoek in Canada, de andere buurman zat nog in Engeland  bij zijn familie en Leen was dus in Bangkok hospital Pattaya.  Op onze galerij waren die dagen slechts drie vrouwen (en 1 klein jongetje)  we waren het overeen dat het toch prettiger zou zijn als ze thuis waren, zelfs al zouden ze dan gewoon alleen maar liggen te slapen.

Nu zijn ze er weer en is alles weer  gewoon.

Op een na, vonden we alle caches. De “verstopplekjes”zijn hier wat minder spectaculair dan we gewend zijn, maar op zich was het toch een superdagje met daarna heerlijke locaties om te lunchen, een drankje te drinken en te dineren.

G&N zijn ook enthousiast geworden, Nico heeft er echt een neus voor, ze konden hun eerste caches loggen en een beetje ervaring opdoen met de gps.

De volgende dag ben ik met Nico en Fred op de pier gaan zoeken naar de cache (die wij aan het begin van ons verblijf hier gevuld hadden met een travelbug (het slippertje)) met de bedoeling om die te mee te nemen naar een cachelocatie in Frankrijk,  terwijl Leen ons met de verrekijker volgde vanaf het balkon.  De twee grijze duiven hadden wel veel lol maar de cache bleef onvindbaar, op het moment dat we het op wilden geven vond ik het lege omhulsel, hij was geribd helaas. Daarna op naar de plaatselijke apotheek om voor Leen wat zetpillen te halen. (We wisten toen nog niet dat het zo vervelend voor Leen zou aflopen). Ik lag in een deuk om die twee mannen die de jongedame  probeerden uit te leggen waar we voor kwamen. Ze lachte zonder gene  gewoon met ons mee, terwijl N. toch wel een beetje obscene gebaren en geluiden maakte.

Hello Mister you have pie pie
Yes
Mister you have poe poe
No
Oooooh not good you have to poe poe
Yes but very painful
Oooooh but pain poepoepoe or pain poe poe
Pain poe poe
Oooooooh not good you must do poe poe
Yes