Foto,s gemaakt door de koning……en wie zagen we daar !!!
Woe 29 Nov 2006
Geplaatst onder: Thailand November 2006 — Leen @ 16:46
Het leven dat wij leven hier in Somprasong heeft natuurlijk weinig met het Echte Thaise leven te maken. Wij zijn immers de bevoorrechte klasse, alleen als door ons Westerse uiterlijk. Ik realiseer me tevens dat het leven nabij de grote stad ook voor de Thai zelf rijker is dan het leven b.v. op de Noord-Oost vlakte rondom Khorat, hoofdzakelijk landbouw en arme boeren.
Dat wij airco hebben en een fan, een grote koelkast, t.v., een zwembad dat verboden is voor het personeel en sinds vandaag dus ook een vaste internet-verbinding met een telefoonlijn (0066-38235749).
Ook monniken zie je hier sporadisch rondlopen. Wel zien we Thaise families tegen schemering in de zee baden met hun kleren aan of gezellig met z’n allen in een kring zitten te picknicken en liedjes met de kinderen zingen.
In de stad kun je bijna alles kopen wat je nodig hebt, soms is het even zoeken, maar het is er wel. Alleen geïmporteerde artikelen zijn vreselijk duur, maar soms is daar ook een redelijk locaal alternatief voor te vinden.
Je zou denken dat ik inmiddels al wel gewend zou zijn aan de hierarchie, toch heb ik er nog moeite mee als ze me “madam” noemen, hun hoofden licht gebogen of mij hun “way” geven.
Ik geneer me een beetje dat er twee dames mijn huis schoon komen maken en keihard werken voor een hongerloontje. Dat de was keurig gewassen en gestreken aan de deur wordt afgeleverd voor een prijs waar ik thuis nog geen waspoeder voor kan kopen. Dat af en toe een bewaker voor mij salueert of ik de koningin ben. Het hoort er blijkbaar allemaal bij en het zal wel wennen.
Wat mij goed doet is het respect dat de mensen naar elkaar toe tonen, niet alleen naar ons, maar ik zie de mannen en jongens opstaan in de songtau zogauw er een vrouw of oudere man instapt, ze gaan op de treeplank hangen om ruimte voor hun medemens te creëren, helpen een oude dame in en uitstappen, het wordt als heel normaal beschouwd, daar zouden ze bij ons nog wat van kunnen leren.
De tolerantie t.o.v. de luidruchtige (“farangs”) buitenlanders, veelal gelukzoekers, die er met hun jonge meisjes vandoor gaan en de toeristen die zich letterlijk bloot geven, is groot.
———————–
Drie jonge poesjes hebben ons als “verzorg-ouders” geadopteerd
De elektricien die gisteren onze schakelaars kwam repareren was erg blij met Leen’s hulp,
Was nooit gelukt vandaag zei hij, zonder Koon Leen. Ik denk dat het hem sowieso niet gelukt was, al deed hij nog zo z’n best. En Leen moest wel erg veel geduld opbrengen om het niet maar even snel zelf te doen. Maar de lampen doen het en ik kan nu zonder angst naar de bovenste verdieping de trappen beklimmen als ik ga slapen.
Woe 29 Nov 2006
Geplaatst onder: Thailand November 2006 — Leen @ 12:58
Draadje langs de muur…dat is de kortste weg..via de buren..
gaatje boren in de muur
dubbelzijdig plakband …en je hebt breedband ADSL
Zelfs een vast telefoonnummer is nu aanwezig voor de mensen
die ons thuis willen bellen en niet via onze mobiele nummers
0066 38235749
We beginnen onze draai te vinden. Het huis voelt inmiddels vertrouwd. De kleine dagelijkse boodschapjes haal ik op de fiets en een enkele keer neem ik een songtau naar de grote stad en neem wat “westerse luxere “ dingetjes mee zoals brood. Ik heb zelfs al aardappels in mijn voorraadkastje liggen. Aon en Tani die ons kwamen opzoeken hadden die nog nooit gezien en ze wilde heel graag weten hoe ik die dan klaarmaakte. Zij had weer fruit bij zich voor ons dat we in Nederland niet kennen. Rose-apples.
Maar echt koken lukt me hier nog niet want ik heb nog geen geschikte (voor electra) pannen kunnen vinden.
Als je wilt kun je hier elke dag wel aan tafel gaan met zo’n stuk of tien buitenlanders waaronder ook Nederlanders, dat kan gezellig zijn, maar ook snel een verplichting worden. Dus we doen het een enkele keer, maar vinden het ook heerlijk om met z’n tweetjes thuis of op een idyllisch plekje te eten. Echter zo maakten we ook kennis met Lauren en Ronnie, een koppel uit Amerika dat hier sinds een jaar of vijf permanent woont. L. is actief in de expatclub waar de voertaal Engels is. Ze kwamen ons afgelopen zondag ophalen om ons mee te nemen voor een “koffie-ochtend” van de club. Dat was een bijeenkomst in een luxe hotel in Pattaya, waar we ook een brunch kregen aangeboden, verder was er een lezing door een jonge vrouwelijke arts. Ze had Leen n.l. gevraagd of hij een lezing wilde geven, maar die wilde dan eerst graag het publiek e.d. in ogenschouw nemen. Ze bracht ons in contact met een paar personen die dezelfde interesses hebben. Ook werden er nog vragen gesteld en beantwoord over wat algemener dingen betreffende leven, wonen, werken in Thailand. Achteraf heb ik er eigenlijk spijt van dat we verleden week niet zijn ingegaan op een uitnodiging van de Nederlandse vereniging omdat daar de Nederlandse ambassadeur kwam en mijn eigen moedertaal werd gesproken, maar dat kan altijd nog een andere keer.
Wel kon ik via de voorzitter drie kaartjes bestellen voor een feestavond met buffet op de 30st. december, dit is altijd snel uitverkocht dus dat was boffen. Nu maar hopen dat het gezellig gaat worden en dat Michel het leuk zal vinden.
Na afloop zijn we nog met z’n vieren een Ierse pub ingegaan en hebben zitten keuvelen over het fenomeen “farangs met jongere vrouwen” en andere maatschappelijke problemen.
Vandaag heeft Leen de klusjesman met gereedschap besteld en zich samen met hem over de hotelschakelaars en lekkende kranen e.d. gebogen want hier en daar zijn wel wat kleine gebreken wat heel gewoon is hier in Thailand. Hij had ook de juiste sleutel om mijn zadel van de fiets wat hoger te zetten.
Het huishouden stelt hier niets voor, af en toe doe ik wat afwas, zet koffie en thee en maak het ontbijt en de lunch. Maar er wordt van mij verwacht dat ik de was de deur uit doe (ik wil ook voorlopig nog geen wasmachine aanschaffen) en dat de werkster toch minstens 1x per week het huis schoon mag maken. Toch heb ik vanmorgen nog wat schoonmaakmiddelen aangeschaft, want ik haal graag zelf af en toe ergens een doekje over.
Het geeft me wel tijd te over om nu eens heerlijk aan een boek te beginnen, op het terras te genieten van de rust en vanmiddag heb ik een kleine siësta gehouden om daarna mijn rondje in het zwembad te doen.
Wat een Zwitserleven gevoel!!!
Na de regenbui van gisteren gingen we nog even voor een hapje eten naar het strandje. Ik wist niet wat ik bestelde, maakt niet uit, want meestal krijg je toch iets anders dan dat je in gedachten had. Maar deze keer trof ik het. Een soort spiritus komfoortje met daarop een visvormige schotel, een pruttelende bouillon met een hele vis erin werd opgediend. Met je voeten in het zand, met je geliefde hand in hand, genieten van de zonsondergang, wat wil een mens nog meer.
We proberen de slaapkamers om de beurt uit. Vannacht hebben we op de bovenste verdieping geslapen, met de deuren wijd open (horren ervoor) en de fan boven ons hoofd was het aangenaam vertoeven. Ondanks de enorme regenbui van gisteren was het hier vannacht nog warmer dan de afgelopen hete zomermaanden in Kloetinge, maar airco en fan zorgen voor verkoeling. Elektriciteit is hier pittig duur, dus spaarzaamheid is geboden.
Een heerlijke rustige nacht en we werden gewekt door de vogels die hier ook het hoogste lied zingen zodra de zon opgaat. Een wekker? Wat is dat?
———–
Vanmorgen vroeg werden we verblijd door E. Hij is hier zijn appartement aan het inrichten en kwam ons een fles wijn brengen als dank voor Leen (die had een flesopener voor hem gekocht). Ik had net verse koffie gezet, wij wilden zijn appartement graag zien en hij had weinig tijd, dus zijn we met de koffiekan in de hand daar gaan koffie drinken. Het appartement kijkt uit op zee, een heerlijk “leefbalkon” , super gewoon. Op zoiets hadden wij onze zinnen gezet toen we hier naar toe kwamen, helaas was alles al bezet (verkocht of verhuurd). Voor ons toch een beetje te duur, maar leuk om het nu ook eens van binnen te zien. Wie weet wat de volgende keer ons brengt.
De komende dagen zullen we nog vanaf het terras van P. en O. moeten internetten en we wachten vol spanning af of onze lijn daadwerkelijk wordt aangesloten volgende week, we’ll see.
We kunnen wel onze dochter Iris die in Cuba is met haar vriendin Jeanine volgen via haar weblog. Wat is de wereld toch overzichtelijk dankzij internet!
De DOERIAN (misschien schrijf ik dit fout) is een inheemse seizoensgebonden vrucht. Ovaal van vorm (een soort rugbybal) een donkergroene kleur met onregelmatige stekels op de harde schil. De binnenkant is zachtcreme zowel van vorm als smaak. Je moet hem ooit geproefd hebben. Ik kocht een schoongemaakt stuk (doen ze ter plekke voor je) in de supermarkt. Leen griezelde toen ik hem liet proeven en ik vond het wel smaken, niet teveel, maar wel bijzonder.
De Doerian mag niet meegenomen worden in de lift of naar een hotelkamer. Nu snap ik waarom. Als hij is aangesneden stinkt het een uur in de wind. Ik had het restant in de koelkast gelegd. Het was nog erger dan een onafgedekte haring in de zon laten liggen. Alles ruikt ernaar en het zal wel even duren voor die lucht verdwenen is.
Rijd ik glunderend op mijn roze meisjesfiets door het dorpje, gevolgd door goedkeurende knikjes en little smiles van de locals, moet ik nog wel even onthouden dat ik hier aan “de verkeerde” kant van de weg moet fietsen en proberen de blaffende honden te ontwijken.
Jeannette
Precies 2 weken hebben we in de studio van Lela gebivakkeerd. Dat was een goede overbrugging en voor een korte vakantie prima geschikt. Lang hebben we gewikt en gewogen of we in Somphong zouden blijven omdat daar een klein appartement vrij zou komen per 1 december. Echter het was nog niet gerenoveerd en douchen in een badkuip is niets voor mij. Leen had meteen al weer wilde plannen om de badkamer te verbouwen en er een douche in te maken. Ik zag dat niet zo zitten. Natuurlijk maakt hij er dan meteen iets moois van, maar om al die toestanden aan te halen voor nog pakweg 5 maanden vond ik een beetje overdreven. Dat zou anders zijn als het je eigendom is of als je zeker weet dat je het voor een aantal jaar huurt.
We stonden klaar om opgehaald te worden door Aon en Tani om het contract te gaan tekenen bij een bureau voor een woning dichterbij Jomtien, maar wel in een rustig compound. Echter het lot besliste anders. Aon en Tani belden om te vragen of het later op de dag mocht.
Gedurende die dag kregen wij een telefoontje van P. Er was toevallig plotseling een townhouse vrij gekomen in Somprasong. Nu is Somprasong een compound waar we al vanaf het begin graag wilden zitten omdat het een prachtige locatie is. Het appartement waar we vanaf het begin onze zinnen op hadden gezet was al verhuurd toen we nog in Nederland waren, maar dit is een redelijk alternatief.
We hebben geen uitzicht op zee, ook geen verkoelende zeebries. Daarentegen hebben we nu een heerlijk ruim huis.
Waar behalve veel zon en licht ook schaduwplekjes zijn. Dichtbij Nederlandse vrienden en hun kinderen. Die twee kleine meisjes hebben mijn hart gestolen en als we goed gesetteld zijn ga ik ze helpen met hun Nederlandse taal (en dan leren ze mij misschien een beetje Thai).
De huur voor zeg maar een “Westers” huis ligt hier niet veel lager dan thuis. Het zou dus goed op te brengen zijn als je in Nederland geen woning en vaste lasten zou hebben. Maar voorlopig nemen we dat niet in overweging. We hebben ons huis gehuurd voor de komende 5 maanden. En volgend jaar zien we dan wel weer verder. Het is niet aannemelijk dat we het volgend jaar weer zo treffen.
Afgelopen donderdag zijn we dus verhuisd naar :
Townhouse no.30
111/172 Moo3
Km 159 Sukhumvit Road
Tamol Najomtien Ban Amphur
Chonburi 20250
Thailand
Het huis ligt middenin een compound. Dat is een totaal bewaakt terrein met slagbomen en guards 24 uur lang. We zitten aan een voetpad dat doodloopt op de twee tennisbanen (waar overigens bijna geen gebruik van wordt gemaakt). Bij het geheel hoort een super-de-luxe zwembad waar de bewoners gebruik van kunnen maken. Het complex ligt aan het strand aan de ene kant en aan de andere kant grenst het aan Sukhumvit road. En het mooiste van alles op een steenworp afstand van een prachtige kleine boulevard met palmbomen aan een superschoon onderhouden strandje met een paar ligstoelen en parasols, waar ze de gebakken visjes en een biertje op bestelling komen aanreiken. Bijna decadent.
Our house, is a very, very fine house.
Wij vielen allebei op dit huis, omdat het het mooiste was wat we tot nu toe te huur hebben zien staan. Het is ingericht in een westerse stijl, met 3 designbathrooms, d.w.z. 3 toiletten en 2x een douche.
Het heeft behalve de benedenvloer nog 2 verdiepingen. We hebben drie heel ruime slaapkamers. Een okergele kamer, een blauwe kamer en helemaal boven een witte met een inloop regendouche. Boven hebben we alvast voor Michel gereserveerd, er is ook een groot dakterras. Onze slaapkamer heeft een groot balkon met een zitbankje en beneden hebben wij achter een glazen schuifpui met uitkijk op een terrasje waar grote varens staan. Daar laten we ’s-avonds een lampje op schijnen, dat staat bere-gezellig en aan de voorkant nog een klein buitenterras.
Er staat een grote koelkast in, zodat ik niet meer hoef te bukken voor elk glas water, prettig. Een elektrische oven (die ik niet zal gebruiken). De vaat moet ik zelf met de hand doen, geen bezwaar. Ik heb geen wasmachine, maar vanmorgen ben ik naar de wasserij gegaan met een zak wasgoed en ik heb een contract afgesloten, nu wordt de was 2x per week gehaald en gebracht. Al met al ben ik dan beter af dan dat ik hier een wasmachine ga aanschaffen.
Ons huis is groot genoeg om gasten te laten overnachten (niet allemaal tegelijk !!!) of dat volgende keer weer zo is kan ik niet zeggen, dus mocht je plannen hebben, laat het ons nu weten, nu zou het kunnen!
Toen we eenmaal onze spullen hadden overgebracht (we kwamen met 2 koffers, maar binnen 2 weken hadden we al veel meer om te verhuizen) zijn we gaan shoppen om nog wat spulletjes te gaan aanschaffen zoals een waterkoker, afwasbakjes, lakens etc. En ik heb een FIETS gekocht. Dit alles hebben we in een songtauw geladen achterin de bak, wij erbij en hebben ons zo naar Somprasong bijna voor de deur laten afzetten.
Leen heeft zich bezig gehouden met de aansluiting van de telefoonlijn (is nog niet gelukt, dus ook nog geen vaste verbinding met internet) en de tv. Dat laatste is gelukt, hij kan nu als hij wil de hele dag zappen, de satellietschotel is vandaag geplaatst. Nu nog kijken of we ook BVN kunnen vangen.
De eerste nacht was zelfs hier in dit comfortabele huis nog even wennen. Maar het slapen is zoveel rustiger. In Somphong was er elke avond en soms de hele nacht door een concert van hondengeblaf, echt vreselijk en dan de geluiden van de tempel, het geschetter door luidsprekers van het marktje, de Farangs met hun ladie die soms middenin de nacht lawaai maakten, ik kon daar niet van slapen. Hier hoor je helemaal niets, serene rust, heerlijk veel privacy, waar ik zo op gesteld ben. PERFECT!
Ik weet dat onze weblog inmiddels door veel mensen wordt gelezen zowel in Europa als in Azië . Om het voor de mensen waar wij mee omgaan een beetje discreet te houden zal ik in het vervolg alleen de hoofdletters gebruiken i.p.v. namen.
Zo was ik blij verrast dat ene N. (een Belg die hier al langer woont op Koh Samui) mijn ervaringen voorziet van commentaar op dingen die ik waarneem en soms nog een plaatsje moet geven. Hij kijkt met andere ogen en geeft (opbouwende) kritiek. Leuk!
Zo nu gaan we echt leven, wonen en genieten van alle goede dingen die Thailand (en boeddha) ons biedt.
JEANNETTE
Ps. alle andere fotos staan op de website onder: Thialand2006
Vandaag zijn we in ons nieuwe huis getrokken..alles bekijken en proberen er achter te komen of alles aanwezig is.
Later volgt nog een uitgebreid verslag maar nu al een eerste blik in onze woonkamer.
Ik zit nu nog bij andere Nederlandse vrienden op het terras te internetten om dat de telefoon lijn …die aanwezig zou zijn…!!! er dus niet ligt. ??? Maar de PTT van Thailand heeft vandaag beloofd dat de lijn er volgende week is….dus tot die tijd nog even behelpen met de internet verbindingen.
De Satellietboer ( hier UBC) heeft wel beloofd om morgen langs te komen met een schotel en ontvang decoder… ben dus benieuwd of we morgenavond naar de Nederlandese BVN kunnen kijken..
Jullie horen van ons
groetjes Leen