De Pattaya Mail, op de sportpagina staat een foto van bowlers die meer dan 200 kunnen gooien, en wie staat er o.a. op die foto? Juist ja; Leen Schaap
Vanavond aan het strand, voor het eerst een wit wijntje per glas kunnen bemachtigen, ondergaande zon, blijft toch altijd weer bijzonder en aan de horizon, maar binnen gezichtsafstand voor het eerst een school vliegende vissen kunnen spotten.
Maandag
Leen ochtend naar Jorrit, computer in orde maken, middag bowlen.
Ik ben ‘s-middags met Lauren naar het strand geweest en in het zwembad een baantje getrokken. Ronnie kwam ons ophalen om boodschappen te doen en toen zijn we maar in Pattaya blijven eten bij petite cuisine beurre. Klein maar fijn, eindelijk een beetje westers eten. Zelfs zuurkool (met zoete? aardappelen) en gezond fruit na. Thuis meteen ons bed in morgen wordt een lange vermoeiende dag, Jorrit gaat ons rijden naar de grens van Cambodja.
Dinsdag
Een lange rit voor de boeg en lekker kletsen over wat er allemaal “in onze ogen” fout is in Thailand. Maar het advies blijft: …keep smiling.We zijn naar de grenspost Banpakkad gereden, een nieuw aangelegde weg maar (nu nog) niet geschikt voor grote bussen, ook kleine package tours hebben we niet gezien. De omgeving was groen en bergachtig, zoals Thailand eigenlijk is. Overal palmbomen en rubberplantages. Als we na ruim 3 uur rijden aan de grenspost met Cambodja komen lijkt alles van een leien dakje te gaan. Jorrit weet de weg en loodst ons van de departure Thailand to the Imbargian Cambodja. De afstand tussen de twee kantoren is een paar honderd meter dus…we huren een brommer en gaan achterop de brommer over het zandpad richting de Cambodjaanse grenspost. Hier geen lange wachtrijen of hongerende kindertjes en bedelaars, niets van dit alles. Daar wordt alleen maar een stempel in je paspoort gezet en…. mag je 1000 baht betalen voor dat visa stempel. Dan mag je naar het volgende loketje en kom je bij de douane van Cambodja. Ook daar wordt er een stempel gezet…dus betalen …300 baht. Je mag een maand blijven, maar allah daar kwam je niet voor.
Je gaat voor je visum en je krijgt je visum …dus iedereen blij.We kunnen nu tot 23 april in Thailand blijven. De twee jongens op de brommer waren rustig blijven wachten op ons en brachten ons weer terug naar de grenspost van Thailand. Jeannette ging de paar honderd meter lopen …maar wel midden op de weg. In Cambodja kun je beter niet van het gebaande pad afwijken (mijnen, zie foto). Het rode kruis doet hier goed werk.
De foto die we aan de grens maakten laat nog eens even heel goed zien dat de oorlog restanten nog steeds niet zijn opgeruimd en dat het iedereen wordt aangeraden om op de gebaande paden te blijven…ook al staat het er alleen maar in het Cambodjaans en denken ze dat die buitenlanders het plaatje alleen wel begrijpen.
Of we het zolang volhouden is nog helemaal niet zeker. We blijven tot half februari hier in ons huis in Ban Amphur en zien dan wel waar we terecht komen. Of misschien wel naar het koude Holland komen. !!
Het laatste bowling-nieuws in de Pattaya-mail staat onder deze link:
http://www.pattayamail.com/current/sports.shtml#hd18
Hai Erik !! er is grote vraag naar dit shirt… maar het zit me nog veel te lekker en vandaag zelfs een serie van 655 op zware banen ..olie tot 42 foot maar wel eerlijk. alle lijnen waren goed te bespelen.
leen
Misschien schemerde het al in mijn weblog door dat ik me de laatste tijd niet zo prettig in mijn velletje voelde. Ik denk zelf dat het te maken heeft met heimweegevoelens, alhoewel ik die van mijn leven nog niet echt heb gehad. Ik liep werkelijk als een getraumatiseerde, gestreste kip en zo gespannen als een plank rond, het leek wel of ik fobieën en angsten ontwikkelde, niets meer leuk vond. Omdat mijn bloedsuikermeter te hoge waarden aangaf, gingen we toch maar even voor een checkup naar het ziekenhuis (hier ga je rechtstreeks, ze kennen wel kleine eerste hulpkliniekjes maar een huisdokter zoals wij dat hebben bestaat hier niet).
Ze begonnen eerst met de bloeddruk te meten, die was te hoog, zat in de gevarenzone, binnen tien minuten zat ik bij de internist (nog nooit zo’n charmante jonge Thaise doktervrouw gezien). In Nederland ben ik nu al 9 jaar bekend met mijn diabetes, maar nog nooit naar een internist doorgestuurd. Deze dame nam het erg serieus en bleef maar zeggen: no good, no good. Ze onderzocht me en nogmaals mijn bloeddruk (wat daar volgens mij alleen maar hoger door wordt). Ze wilde nog meer waarden weten en ik moest voor een urine en bloedtest voor lange termijn (6 weken achteraf waardes). De uitslag liet slechts een uur op zich wachten, in Nederland duurt dat minimaal een week. De uitslag was : No Good at all and dangerous, vooral de combinatie van te hoge suikers, te hoge bloeddruk en veel te hoge cholesterol. Maar ach dat wist ik zelf ook wel, ik kan daar zelf niet zo veel invloed op uitoefenen, ik neem trouw mijn pillen, hou me aan mijn dieet, rook niet, drink weinig alcohol, neem veel beweging, eet veel groente en fruit, maar aan stress kan ik niet veel verhelpen en ik weet ook niet waarom ik stress zou hebben, behalve dan die onrustige naar huis willen verlangens.(Maar ik begrijp dat dat niet leuk is voor Leen dus probeer ik dat zo goed als gaat te beheersen) .Ik moest ter plekke eerst wat pillen innemen en kreeg medicijnen, leef en voedingsregels mee. Na het eten, voor en tijdens allemaal regeltjes, allah, ik zal me er aan houden. Diezelfde avond na het eten moest ik iets innemen om mijn stress wat af te laten nemen en dan zou ik tegen bedtijd wat rustiger zijn en normaal kunnen slapen. Nou bedtijd heb ik niet gehaald. Na het eten donderde ik om van de slaap en heeft Leen me drie trappen op begeleid om in mijn bed te komen. Hoe dan ook, de knoop (van heimwee?) was de volgende morgen al een stukje opgelost en ik zag de dag wat minder zwaar tegemoet. Over twee weken moet ik terugkomen, en dat zie ik dan wel weer.
Omdat we toch in het ziekenhuis waren zijn we even naar het immigratiekantoortje gegaan, dat is daar gevestigd voor mensen die, omdat ze in het ziekenhuis verblijven, niet het land uit kunnen. Wij konden een uitstel van 7 dagen krijgen, maar nu bleek dat we daarna dan toch nog het land uit moeten om er weer in te kunnen.We snappen er niets van want we hebben al een re-entry in ons paspoort, we hebben onze salarisgegevens in Amsterdam overlegd (maar nu niet bij ons) en we hebben een non-immigratie visum voor retirement 0, dus we voldoen aan alle voorwaarden, we hebben hier ook een bankaccount, alleen nog niet langer dan 3 maanden. Anyway we moeten een dezer dagen naar de grens. We zouden er een tripje van kunnen maken naar Angkor Wat of Vietnam, maar daar heb ik nu helemaal geen zin in, de wegen zijn er slecht en opgekropt in een busje zitten met toeristen zie ik nu even niet zitten, ik wil niet ook nog eens rugpijn gaan forceren.
We waren al aan het uitkijken naar een visa-run, maar gisterenavond bood J. aan om ons volgende week naar de grens van Cambodja te rijden. Dat is voor ons wel zo comfortabel.
Na een aantal dagen bewolking en fikse regenbuien was het gisteren weer eens een mooie dag. Ik heb zelfs even een duik in zee genomen. ‘s-avonds zijn we (voor de 2e keer) wezen eten bij Pan-Pan, een oude vriend van Cote’s vader, en weer heb ik die heerlijke spinazie genomen, want verse gekookte groente is hier zeldzaam. Er is wel groente hoor, maar alles wordt rauw geserveerd, zelfs sperziebonen en erwten, misschien gezond maar geef mij ze maar even gekookt.
De laatste tijd trokken we wat op met Cote en Piet, helaas gaan ze vandaag naar Bangkok en trekken dan verder hun plannen,eerst terug naar Italië, daarna skiën dan Spanje, van de zomer Nederland, varen in Zeeland, en dan weer 3 maanden Thailand, we zullen ze zeker weer zien.
-
Een hond voorop of een aap achterop de motor dat hebben we al meerdere malen gezien maar een vuurrode papagaai die met zijn baasje achterop de motor door het verkeer raast nu ook.
-
Een ouderpaar op de motorbike met tussen zich in een kleine baby (daar zal ik nooit aan wennen) is hier toch heel gewoon.
-
Een lopend buffet, ik dacht ha lekker ik neem een eitje. Wil ik het aan tafel oppeuzelen; is het rauw.
-
Leen dacht, lekker doppinda’s. Hij koopt een zakje aan een stalletje, zijn ze allemaal nog ongebrand.
-
Geloof het of niet, gisteren goot het, vandaag regent het. Dan verandert het straatbeeld, de Thai trekken een dunne doorzichtige wijde plastic cape over zich heen, in allerlei felle zuurstokkleurtjes.
- Twee gifgroene boomslangen hadden elkaar gevonden in de electriciteitspaal voor het Sompong gebouw, dat gaf zo’n explosie dat men dacht dat de oorlog was uitgebroken.
Welke wordt het ?…ach je kosten 10 baht ( 22 euro cent)
Do 18 Jan 2007
Geplaatst onder: Januari 2007 — Leen @ 15:10
Bert (de zwager van mijn vriendin - en de andere getuige op haar trouwdag- ) was in Jomtien en kwam op de borrel (die hij zelf meebracht). Zo hebben we gezellig bij zitten kletsen en elkaar een paar keer getroffen en samen gegeten. De foto is voor de thuisblijvers van Bert.
Gisteren werd ik meegetroond naar de internationale ladiesclub, een brunchgebeuren in een Indiaas restaurant. Rond de honderd vrouwen uit allerlei (buiten)landen van jong tot oud, een waar kippenhok vol kakelende vrouwen. Ze organiseren allerlei bijeenkomsten en bezigheden om zichzelf te vermaken en aan liefdadigheid te doen. Niets op tegen, maar voor mij te opgelegd pandoer. Ik kreeg verschillende kaartjes ,telefoonnummers en e-mailadressen in mijn hand gedrukt, op die manier doe je snel en veel oppervlakkige kennissen op als je dat wilt natuurlijk. Veel vrouwen hier hebben een eigen verhaal en een andere reden om hier in Thailand te zijn. Bijzondere verhalen en achtergronden vaak. Maar ook een soort van netwerken of om naamsbekendheid te verwerven en aandacht te vragen voor hun expositie of what so ever.
Soms gaan we uit eten (dat is hier niet duurder dan zelf iets klaarmaken) en tussen de middag halen we soms een “zakje” soep dat wordt dan in een grote ketel in een buitenkeuken langs de weg klaargemaakt.
Morgen is het weer bowlingdag en nemen we tevens de boodschappen mee naar huis. Af en toe hebben we iemand aan de lijn met Skype of msn en zo gaat het leventje rustig weer zijn gangetje, vooral rustig in een temperatuur van zo’n 30-35 graden, de laatste dagen.
J.S.