Elke keer is er wel weer iets om je over te verbazen. Over de vele vuurtjes die overal gestookt worden, met of zonder gevaar voor een flinke brand. Waarschijnlijk is het gewoon afval wat ze verbranden want het stinkt enorm.
Van de week kocht ik een paar eieren in een doosje. Ongekookt dacht ik natuurlijk. Thuis gekomen bleken de schalen felroze te zijn (of het geschilderde paaseieren waren) maar ze waren ook al gekookt. Alleen toen ik ze af ging pellen, waren ze pikzwart en van binnen een soort jelly-puddingachtige substantie. Het zag er zo goor uit, dat we ze maar niet gegeten hebben. Gefermenteerde eieren, ooit van gehoord?
Elke avond als de schemering invalt begint er een krekelconcert, later op de avond hoor je het niet meer en dan zo rond 04.00 uur in de nacht lijkt het wel of er een dirigent voor staat, zo van; ja jongens en nu allemaal tegelijk van je 1,2,3 en dan zwelt het concert weer aan.
Soms gebeurt het dat we met een taxi uit de stad terug moeten met onze boodschappen, zo ook vanavond en dan is het heel gewoon dat een deel van de familie van de chauffeur ook meerijdt. Zo zat ik vanavond tussen de boodschappen en een jonge vrouw met slapend kindje op schoot.
We hebben van de week een afscheidsetentje gedaan met onze vrienden van hier. Lela, Jorrit en Loran en Ronnie, die dus morgen naar New York vertrekken, maar wel van plan zijn om ons deze zomer in Nederland te bezoeken.
Gisteren wilde Jorrit ook naar Nederland, maar er was geen plaats in het vliegtuig en kon midden in de nacht onverrichter zake terug, dus vandaag bracht hij Leen toch maar weer even naar de bowling. Nog 2 keer, dan is zijn competitie ook afgelopen.
Van Pasen hebben ze hier nog nooit gehoord denk ik, althans ik zie nergens versieringen. (wat de eieren betreft is dat dus niet zo erg).
Nu het einde van ons verblijf voor dit jaar althans in zicht is, heb ik nog genoeg te doen, opruimen, uitzoeken, wegdoen, wassen, afscheidsetentjes en nog even elke dag mijn conditie weer wat opkrikken in het zwembad. Leen wil nog even onze telefoonlijn naar onze bovenburen doorschakelen en dat soort dingetjes.
Maar we hebben nog steeds geen bevestiging van China airlines gekregen dus onze vertrekdatum is nog niet bekend.
JS.
Vandaag op de bowling tijdens de huisleague hoorde ik plotseling achter me iemand roepen…” Zo je bent het nog niet verleerd”
Guus uitZoetermeer(hij speelde toen in het nationale league team van Gouda waar wij tegen speelden) … nu al bijna twee jaar wonende in Pattaya stond hij achter me en had mijn foto’s in de krant gezien, kwam even langs om me goedendag te zeggen. In ieder geval moet ik de groeten doen aan de mensen in Goes en vertellen dat hij het nu prima naar zijn zin heeft en nooit meer teruggaat naar Nederland !!
200 Bowlers - Leen (213), Rich (226) & Jan (201)
Pattaya Mail Vol. XV No. 12 Friday March 23 - March 30, 2007
Montana looking good for league title
Pattaya Sports Club Friday Bowling League
We are down to two weeks left in the league and only 8 points are up for grabs for each team.
Om 8 uur in de morgen waren we al bij Boeddha-hill, een heuvel met aan een kant een steile zijde, daarop is met laser ingegraveerd een zittende Boeddha en de groeven zijn volgespoten met goud. Althans, ik denk dat het zo gemaakt is.
We wilden er zo vroeg zijn omdat het bij zonsopkomst het mooist is vanaf een bepaalde plek. En we waren op tijd om de zon haar gouden
gloed zien te verspreiden over de heuvel.
Later op de dag zouden busladingen toeristen komen en de zwaar vervuilde en verwaarloosde olifanten stonden al klaar. Leen heeft ze alvast maar een ontbijtje gegeven en Loran natuurlijk, die elk dier omhelst alsof het haar liefste knuffeltje is. Loran is een Amerikaanse vriendin en sjouwt mij overal mee naar toe in haar oude truck.
We hebben de Thaise tempels nu allemaal wel ongeveer gezien, maar in een Chinese waren we nog niet geweest. Loran heeft religieuze richtingen bestudeerd en wilde ons graag rondleiden. Van de Chinese tempel was ik onder de indruk. Er stond ook een maquette van het keizersgraf dat ze in 1974 hebben blootgelegd en een paar originele terracottakrijgers achter glas. Ik moet zeggen dat de kleur van het terracotta totaal vervaagd was, dat is volgens mij in China ook een bedreiging van het culturele erfgoed (volgens mij staat het op de lijst van wereldwonderen).
Een deel van de Chinese tempel die uit drie verdiepingen bestaat, was openlucht, we werden overdonderd door een tropische regenbui. Ach je wordt wel zeiknat, maar het voelt niet koud, meer als een heerlijke douche met je kleren aan.
Thaise families gaan in het weekend met z,n allen naar het strand en maken daar hun eigen eten klaar.
Het beest kwam aan vliegen en nestelde zich op ons balkon. Het is volgens de ingewijden hier een kruising tussen een kikker, vleermuis en een vlinder.
Alsof een huwelijk op het strand bij ondergaande zon gesloten, meer kans van slagen heeft. Regelmatig zien we een Farang huwen met een Thaise, soms het meisje nog zo jong. Maar soms ook de bruidegom niet wetend waaraan hij begint. Ik zou de statistieken wel eens willen inzien (als ze al bestaan). Het is niet alleen het verschil van religie of leeftijd, maar vooral de twee zo verschillende culturen die geheid zullen botsen. Maar het oplaten van de gelukslantarentjes tegen een donkere tropennacht blijft een romantisch gezicht. Net een ketting van sterrenlichtjes die langzaam door de wind omhooggedreven worden over de zee, langs ons gezichtsveld, vanaf het strand of ons terras. Toen ik het de eerste keer zag, dacht ik dat het de Grote Beer was.
En ach, wij vieren hier het zomeren, met zwoele avonden, zo onbelast en ongestoord. Egoïstisch bijna omdat het thuis nu echt gaat winteren. Op zoveel warmte en vrijheid zullen we niet snel meer getrakteerd worden in Nederland.
Erik onze bovenbuur/vriend is voor een paar dagen gearriveerd. Jammer dat we hem maar zo kort konden spreken.
We zullen de contacten via e-mail moeten voortzetten. Zo zal het ook vergaan met de anderen, waar we nu bijna dagelijks mee optrekken, de vriendschappen zullen verwateren, veranderen, ondanks internet.
Hopelijk is dat in Nederland niet zo. Maar die vriendschappen liggen dieper verankerd.
Leen begint zich ook zo af en toe te vervelen, hij is geen strandmens, ook niet echt dol op het zwembad, wil wat te klussen hebben, sloopt dus af en toe maar een hordeur om het mechanisme te verbeteren. Helpt iedereen die het vraagt, als hij maar met iets technisch bezig kan zijn. Nou ik heb thuis een heel mooi projectje voor hem, kan hij van de zomer ook weer even vooruit en wordt ons huisje in Kloetinge nog comfortabeler.
Mijn broer belt me elke dag en heeft een beetje moeite met de hitte. In het binnenland is het dus nog heter dan hier, dat wordt lachen in april, dan wordt het minimaal boven de veertig graden.
Vanmiddag probeerden Loran en ik nog het strandje te bereiken waar we onlangs met de boot zijn geweest. We wisten dat er een weg door de bergen liep. Helaas, militair terrein. We werden van hot naar her gestuurd, lang verhaal kort, met veel smoezen en gelukkig haar Thaise rijbewijs/paspoort mochten we de auto ergens parkeren en werden we voor een klein bedrag met een militaire truck door de bergen naar ons superstrandje gereden, samen met wat locale mensen. Echt heerlijk helder water, gezwommen tussen duizenden “zanddollars” zoals Loran ze noemt, een soort gesloten zeesterretje maar wel met heel fijne tentakeltjes om zich voort te bewegen.
En we werden op dezelfde manier een paar uur later ook weer teruggebracht.