Ten noorden van Pattaya ligt een stukje nog bijna ongerept strand, het ziet eruit zoals het misschien vroeger wel overal zo was.(Naklua beach) Leen had andere dingen te doen (zoals een goede toiletpot uitzoeken voor de badkamer) samen met Jorrit. Ik werd meegevraagd met P&C en F.C. naar the sanctuary of truth. Eerst gingen we dus gezellig met z’n vijven lunchen aan dat stukje strand waarvandaan we zo in de verte konden uitzien op deze toch wel heel bijzondere tempel. Het was enig zoeken door een wirwar van straatjes, het straatbeeld is telkens anders doordat er zoveel mobiele winkeltjes zijn dat het soms moeilijk te herkennen is. Uiteindelijk kwamen we toch in de goede soi terecht (soi = zijstraat). Voor de toeristen stonden er eerst twee olifanten om bananen te bedelen. Verder was er ook nog een soort amateuristische dolfijnenshow (de dolfijnen hielden het geschreeuw door de luidsprekers ook voor wat het was en sloegen- net als wij- daarvoor op de vlucht). Een kleine pony bracht ons in een soort koetsje 50 meter verderop. Toch als je al die poespas negeert was het toch de moeite waard. De tempel is helemaal van hout gemaakt (teak) en oude kunstvoorwerpen zijn er in verwerkt. Een rijke Japanner kocht begin jaren tachtig 2 rai grond en nam vele houtbewerkers in dienst. De tempel is 105 meter hoog en er word nog dagelijks aan gewerkt (zoals de Sacra familia in Barecelona?). Op borden stond in het Thai en het Engels het een en ander uitgelegd. Soms vond ik de teksten een beetje belerend en voelde ik me bijna schuldig “een westerling” te zijn. Een soort opgeheven vingertje zeg maar, het oosterse religieuze afgezet tegen het westerse materialisme. Er waren ook opschriften waar ik me wel in kon vinden zoals de onvoorwaardelijke liefde die ouders kenmerkt ten opzichte van hun kinderschare. Het snij en beitelwerk was fascinerend. Er waren elementen in het plafond die me deden denken aan een schildering van Dahli in zijn museum in Spanje (puur associatief). De pilaren gemaakt van houten bomen met een doorsnee en hoogte die ik nog maar zelden gezien heb. De binnenkant was net zo indrukwekkend als de buitenkant. Vooral Frans die zich thuis in Zierikzee o.a. bezig houdt met restauratie van een houten schip, kon er geen genoeg van krijgen. Om een indruk te krijgen van de tempel, zie de foto’s.
In Pattaya stad was afgelopen week het verkeer ontregeld omdat er een pyton van 2,5 meter de weg over kroop en zich onder een songtaeo kronkelde om daar een tukkie te doen.
Gisteren met F en C wat wezen winkelen, lunchen bij frizzles, heerlijk gezonde salade en fruit, we gingen om een bril voor Frans te laten maken, bleek de mijne al klaar te zijn. De opticiens hier leveren topkwaliteit, hebben leuke moderne monturen en voor een prijs waarbij je denkt; ach doe mij nog maar een bril.
Het was een gezellige drukte afgelopen dinsdag, we zaten met een grote groep “farangs” in het visrestaurant van Ban Saray, wat bijkletsen en afspraken maken voor de komende tijd.
Vanmorgen na mijn dagelijkse baantjes in het zwembad even opgedroogd in het zonnetje (echt niet veel langer dan 20 minuten) terwijl het bewolkt leek, ben ik toch heel licht verbrand.
Het leven is momenteel als vuurwerk voor ons, zowel letterlijk als figuurlijk, spetterend en kleurrijk. Zelfs alsof het soms lijkt in twee werelden te bewegen, we pakken van beiden de mooie dingen mee. Ik ervaar het nu weer heel anders dan vorig jaar. Dat komt misschien ook omdat het fysiek hier een stuk beter gaat dan in de koude, vochtige wintermaanden thuis en ik realiseer me wat een bofkonten we zijn hier te kunnen vertoeven.
Zaterdag met Gerda (de benedenbuurvrouw) wezen shoppen en dan ben ik dolgelukkig met een paar eenvoudige plastic stoeltjes die een lekker stevig steuntje in de rug geven voor op het balkon. Dat wordt mijn leesstoeltje. W.F. Hermans heb ik nu, denk ik het hele oeuvre van gelezen. Op naar een ander genre.
Ook kocht ik een onderslip, er zat een extra belegje met een sleufje in het kruis. Ik vroeg aan de verkoopster waar dat voor diende. Ze vertelde me dat ik daar mijn geld in kon verstoppen, dat is wat de Thaise dames doen. Of het klopt of niet, ik moet er nu wel steeds aan denken als ik een briefje in mijn portemonnaie stop.
Zaterdagavond: Met ons groepje farangs wezen eten bij Preacha’s. Het lokale visrestaurant bestaat uit een soort enorme loods op planken steigers boven de zee, het ziet eruit als een enorme vreetschuur. Maar schijn bedriegt, men komt zelfs met busladingen vol vanuit Bangkok. Het is een grote mierenhoop met honderden Thai, zo druk hebben we het nog niet meegemaakt, je vraagt je af waar iedereen vandaan komt. Maar we hoeven maar een paar seconden te wachten, tafel en stoelen worden voor ons aangesleept en binnen de kortste keren zitten we te smikkelen van de rocklobster en de schelpdiertjes in rode curry. Ik heb mezelf overtroffen door gezellig mee te eten en het nog lekker te vinden ook. Het is feest in het dorp, de talloze chinezen die hier blijkbaar ook wonen lopen alvast vooruit op hun nieuwe jaar dat er aan komt.
Overal wordt feest gevierd, met kleurige optredens van danseressen en op het strand dat extra verlicht is hebben tientallen motors en oude auto’s zich verzameld. Als we later op het balkon met z’n allen nog wat drinken worden we verrast door een knallend vuurwerk met de prachtigste kleuren. Zo, gezellig met leeftijdsgenoten van verschillende nationaliteiten (de voertaal is dus Engels) wat filosoferen over allerlei onderwerpen, maakt de zaterdagavond wel heel aangenaam.
Voelt echt een beetje als “thuis” op deze manier. Zo ook stond Leen weer eens in de Pattya mail met een groepsfoto van de >200 bowlers en het onderschrift: Leen, die weer terug is uit Holland.
JS
Donderdag gingen we met z’n zessen (P&C, F.C. en L&J) naar het KhaoWong Nationaal Park. Nu heeft Thailand er veel. Vaak is het ook een deel van de zee, dit park echter ligt richting Cambodja, langs de kust van de Golf van Thailand. Voorbij Ban Phe, een klein vissersdorp waar ook de boten naar Koh Samet vertrekken, is toch nog wel zo’n 2,5 uur rijden. Maar onderweg kwamen we langs rubberplantages en door een heuvelachtig gebied, toch wat anders dan de Aziatische Costa del sol.
Voordat we de watervallen bezochten hebben we eerst van een authentieke Thaise lunch genoten, met een grote schaal gebakken rijst, salade van rauwe groene mango’s, hete garnalensoep en twee kippetjes van een houtskoolgrill die mechanisch werd aangedreven.
Het is hier al een lange tijd droog, dus veel water was er niet en de talloze vissen lagen in kleine poeltjes op elkaar gestapeld tussen de keien te wachten op betere tijden.
De wandeling was mooi, maar stijl. Over keien klimmen om naar het volgende niveau te komen. Onderweg kwamen we weer die prachtige bomen tegen, waarvan de wortels als een soort gevouwen plooien uit de grond lijken te komen tot halverwege de stam.
Er hingen veel lianen en er waren wortels die als een soort megakurkentrekker zich overal omheen slingerden.
Buiten de vogels, de vissen en de kleurrijke vlindertjes waren wij bijna de enige bezoekers. Twee bewakers bleven op gepaste afstand (ons beschermen en bewaken tegelijkertijd).
Ergens halverwege de berg was een stel monniken zich aan het verfrissen in het ongetwijfeld koele water van de val. Bloot, getatoeëerd of in oranje doeken gewikkeld. Even later moesten zij zich langs mij heen wringen, want ik zat op een steen halverwege de berg uit te rusten, het pad werd steeds nauwer, ik bleef zitten waar ik zat. Dat was nog even moeilijk voor ze want een monnik is wel zeer onrein als hij een vrouw zou aanraken.
JS
Maar toch maar bij het 5de level terug gekeerd naar veilige oorden..
( en een heerlijk koud biertje !!)
Twee weken zitten we hier nu alweer. Inmiddels hebben we onze draai gevonden.
Leen heeft opnieuw boven de tweehonderd gegooid met bowlen en dus staat hij a.s. vrijdag weer in de krant (Pattaya mail). Alles is inmiddels gestabiliseerd tot “normaal”. Zaten we vorig jaar aan het strand te dineren waren we verbaasd als er een olifantje kwam die zijn eigen bananen verkocht om op te eten.
Nu is het meer van: Oh, daar heb je die olifant ook weer. (maar het blijft toch leuk). Zoals het ook leuk is om met nieuwe buren de omgeving te verkennen en ze wegwijs te maken.
Of met kennissen van voorafgaande jaren even over de nachtmarkt te struinen, een nieuw eettentje te ontdekken. Zo zaten we gisteren met z’n vieren ( met U&P) bij een vriendin van P. te eten, speciaal voor ons werd een gitarist opgetrommeld. Kon die jongen toch mooi zingen, hebben Leen en ik daar even midden in die zaak de dans der liefde (Rumba) gedemonstreerd. Het personeel enthousiast dat er eindelijk iemand danste.
Kun je je voorstellen, een open zaak aan de straat, heel groot, met 4 gasten, twee staan te schuifelen terwijl er tegelijkertijd op een megagroot doek een film zonder geluid wordt gedraaid en verder voorbij razende auto’s. De Thai houden vooral van veel en hard geluid, zijn gek van Karaoke. Normaal gesproken is het hier ‘s-avonds redelijk rustig (op af en toe razende motoren na).
Echter het geval wil dat er vandaag –notabene op maandagavond- een bruiloft wordt gevierd ergens verderop, nou dat zal de hele omgeving weten ook. Karaoke tot diep in de nacht met onverdraaglijke decibellen. Wel wat sneu voor F en C, die nog maar kort geleden zijn gearriveerd, last hebben van een jetlag en opspelende darmen en nu ook nog uit hun slaap worden gehouden.
Overdag even bijdutten valt ook niet mee, want hier en daar wordt er een appartement volledig gestript om daarna vernieuwd te worden en dat maakt ook lawaai.
Het leuke eraan is dat Leen en ik sommige Thaise woordjes gaan herkennen, zelfs door de luidsprekers.
lunch van Leen
js
Thailand rouwt nog om de zus van de koning die een aantal weken geleden overleden is. Niet iedereen houdt zich daaraan maar toch lopen er aardig wat mensen in het zwart, vooral op de bowling. Ook zie je hier en daar een mega foto van haar omlijst met zijden zwart en witte strikken.
Maandag was de volgende leaguedag voor Leen. De teamcaptain had zijn sportprijzen van verleden jaar voor hem bewaard. Een beker en een wandbord met afbeeldingen van de koning en zijn eega met daarop de vermelding High series scratch league men en zijn naam: LEEN. Hij was ape-trots natuurlijk, mijn kampioen was hij al lang.
Verder kabbelt ons leventje voort. Een strandwandeling in het weekend, een drankje op ons “hoekje”, hier en daar een bezoekje, even naar het zwembad, winkelen kost een ruim dagdeel en bowlen vult twee hele dagen. Ik heb al wel flink wat gewandeld, maar aan een boek lezen ben ik nog niet toegekomen.
Net als in Nederland hebben we hier al met al toch aardig wat sociale contacten die weer even onderhouden moeten worden. Leen is langzaam aan begonnen met hier en daar wat te helpen en wat technische verbeteringen aan te brengen, kleine reparaties in ons “eigen” appartement.
Het is wat drukker dan verleden jaar, als ik nu naar het zwembad ga kom ik elke keer wel iemand tegen waar wat mee moet worden bijgebabbeld.
Het hoofd van de huishouding heeft mij weer blij gemaakt door een bloemstukje voor mijn deur te zetten. Ik heb mijn twee “adoptie”leerlingen gesproken, ze hebben nu fulltime privéles en gaan eerstdaags weer naar de “Engelse” school. Ze maken het zo te zien goed en dat doet me deugd.
Het lijkt decadent, maar de meeste avonden eten we buiten de deur. Gelukkig zijn er dichtbij wat meer westers georiënteerde restaurantjes bijgekomen, zelfs op het strand heb ik afgelopen week not spicy kunnen eten.
Het is niet zo duur en vooral gezellig om met vrienden zo de avond door te brengen en daarna nog even een drankje bij ons op het (immens grote) balkon met het geruis van de zee op de achtergrond en uitzicht op de lichtjes van de zee. We hebben tot nu toe slechts 1 keer thuis gegeten (in de magnetron eten opgewarmd zeg maar). Echt koken heb ik nog niet gedaan, maar het ontbijt en de lunch doen we wel zelf, ik zet koffie met de hand want een redelijk koffiezetapparaat is niet te vinden.
Vanmorgen ben ik met Ute naar het dorp gewandeld ze had een massageafspraak gemaakt voor ons beiden. Ik vond het wel een prettige massage, maar de entourage was behoorlijk vies, er sprong een stel katten tussendoor, liepen honden in de “salon”, zo lig ik niet echt relaxed dus. Maar goed voor die prijs kun je vier keer, vergeleken met healthland. Ik heb echter een andere salon ontdekt die veel schoner is, redelijk op loopafstand, dat gaan we volgende week maar eens proberen.
Leen tuft op zijn brommertje naar JJ,( die twee zijn inmiddels dikke maatjes) en van de week reed hij met wapperende haren door het dorp naar de plaatselijke kapper die hem ook nog even en passant letterlijk het mes op de keel zette, om hem te scheren.
js
Kent U het nog van vroeger… hoe onthoud je nu wat eerste kwartier is en wat het laatste kwartier.
In het Frans werd het duidelijk…Dernier…de Bolle kant aan de linkerkant is dus laatste kwartier.
Premier…de bolle kant aan de rechterkant dus het eerste kwartier.
Maar hoe doen de Fransen dat nu in Azie???
Daar ligt de maan als een soepkom in het eerste kwartier en als een valhelm in het laatste kwartier.
Kijk als je gaat liggen klopt het weer !!! Nu weet ik waarom zoveel Europianen vallen voor Azie.
Zonder dollen …wie heeft de echte verklaring voor dit fenomeen? LS
